Tonnus Oosterhoff

Vissen voelen geen pijn.
Koeien zijn blij in de brandende zon.
Mensen slachten humaan.
Jou zie ik graag ongelukkig.


Ze braken Tula de botten
voor ze hem executeerden.
Niemands slaaf breken zij,
pijn is een erfleen.


Geen muilkorf voor de pekinees.
Cavalier King Charles’ Spaniël
op pistool. Een familiedrama:
eerst de fokker, dan zichzelf.


Arosa is een reddingsmaatschappij
voor circusberen, daarenboven
opvanghuis voor vrouwen die
haar tanden uit de bek geslagen kregen.



‘Wij zetten op duurzaamheid in.’
De economie houdt zijn benen
stil en gaat toch steeds harder.
Dit betekent de weg loopt af.


Een mens zonder geld kan slecht zijn
maar een met geld niet rechtvaardig.
Een Bill Gates die gelijk heeft
blijft expressie van onrecht.



Comments

Tonnus Oosterhoff is dichter en schrijver. Zijn gedichten werden verzameld in Hier drijft weg. In 2015 verscheen zijn roman Op de rok van het universum. In 2017 volgde Ja Nee en een jaar later verscheen de essaybundel Een kreet is de ramp niet. In 2012 ontving hij de P.C. Hooft-prijs.

Tim Bongaerts

er is weinig voor nodig
een korte ontkoppeling 
van je lichaam 

hoor je het bot kraken?

Lees verder

Simone Atangana Bekono

UHH,,,I AM SORRY I KNOW NOTHING OF FORM!!

er wordt veel over me gefluisterd
ik mis tucht dus ik vraag stergespreid om tucht

Lees verder

Yinni

GEGROET BODHISATTVA VAN HET AFVAL

Lees verder

Rozalie Hirs

ik doe mijn haar
[thema en variaties]

Lees verder

Angelika Geronymaki

diep in de aardkorst gaat de tektonische grens
gebukt onder een saboteur, voor hem het onderrijk,
anti-oceaan e.d.

Lees verder

marwin vos

de teksten opnieuw doorgenomen op de woorden

– zelfmoord

– moord/uitsterven

– weigeren

– joy

Lees verder

Yasmin Namavar

ik kniel voor de bloemen, de velgen
gebukt onder het lichaam
als ik opkijk
ligt er een kind tussen mijn benen

Lees verder

Alara Adilow

Dysforie diaspora dysforie mijn
en laat me daarna spreken
Met dit bijeengeraapte vocabulaire
van ingestorte dingen: steden ideeën idealen familie economieën.

Lees verder

Max Urai

De auteur wil de volgende personen en instanties bedanken voor hun hulp bij de totstandkoming van deze roman.

Lees verder

Anne Marijn Voorhorst

 In het Westfield Forum ruikt het niet naar urine maar naar
    parfums van alle bezoekers, plus die die er te koop zijn, plus die van de zangeressen die
    door Les Halles galmen

Lees verder