UHH,,,I AM SORRY I KNOW NOTHING OF FORM!!
er wordt veel over me gefluisterd
ik mis tucht dus ik vraag stergespreid om tucht
waarmee ik bedoel ik mis mijn meesters
niet maar wel dat krakende verwachtingsvolle
van het knielen dat witheet tot aan mijn
haarzakjes dat huidloze zweven zo rauwgebeukt
en overmorst
dan voorzichtig ingepakt
zoet gemompel der overtreden regels
zacht gekneed vervolgens met zalf op de wond
de afvalmensen/mijn moeder hebben/heeft geen idee (sushi)
ik voel geen verdriet
maar zie dat ze niet blij is
en geen radslagen maakt
ik ga op mijn rug liggen
mik vis in mijn mond
giet er sake in
mijn moeder:
‘wacht maar af
nu je zo bent komen alle lagen
op één niveau en
zal niets niets niets je nog verbazen’
‘telkens als er iets slechts gebeurt
zal het je niet verbazen
je zal het normaal vinden en grappig
wat verdriet is wordt absurd
vernedering een ding van
ook terreur als alledaags
laat maar tot je komen dan
ik moet dat van ver aan gaan zien’
ze heeft gelijk: ik laat naderhand niets
los ik voel hoe niets me overweldigt
niets is hartverscheurend of komt te staan
tussen mij en vissen afvalmensen hoeren
zwervers goden obers en de laagst geplaatste
soldaat alle werkelijkheden tuimelen
samen in een einde dat niet krijst lispelt juist
het is nog steeds gewoon een kamer II
ik moet blijkbaar herbeleven
nooit meer terugkijken alleen zien wat er is
maag
drempel
goot
ik
kan een mes zijn én geliefd
hol om in te slapen
toch?
muur
schroot
duizend messen in een enkel schilderij
stoel
bed
boom
koelkast
pak appelsap waar de duivel een slok uit nam
ik
kan slapen waar jij slaapt
zonder dat iets breekt
zonder de strop van genen
kan een mes zijn én geliefd toch?
lakenslakenslakens
doorrookte werkkamer
keukenaanrecht waar ik je omheen vouwde
kabelslot
machine
machine
sigaret erop
bed
machine erop
halfleeg
plastic hoes
was het haar erop
armen als staalmachines malend als gemachineerd verlangen
ik was het
die je haar waste
ik was het die het mes was
ik was het
in je kamer
