Simone Atangana Bekono

UHH,,,I AM SORRY I KNOW NOTHING OF FORM!!

er wordt veel over me gefluisterd
ik mis tucht dus ik vraag stergespreid om tucht
waarmee ik bedoel ik mis mijn meesters
niet maar wel dat krakende verwachtingsvolle
van het knielen dat witheet tot aan mijn
haarzakjes dat huidloze zweven zo rauwgebeukt
en overmorst
dan voorzichtig ingepakt

zoet gemompel der overtreden regels
zacht gekneed vervolgens met zalf op de wond



de afvalmensen/mijn moeder hebben/heeft geen idee (sushi)

ik voel geen verdriet
maar zie dat ze niet blij is
en geen radslagen maakt
ik ga op mijn rug liggen
mik vis in mijn mond
giet er sake in

mijn moeder:
‘wacht maar af
nu je zo bent komen alle lagen
op één niveau en
zal niets niets niets je nog verbazen’

‘telkens als er iets slechts gebeurt
zal het je niet verbazen
je zal het normaal vinden en grappig
wat verdriet is wordt absurd
vernedering een ding van
ook terreur als alledaags
laat maar tot je komen dan
ik moet dat van ver aan gaan zien’

ze heeft gelijk: ik laat naderhand niets
los ik voel hoe niets me overweldigt
niets is hartverscheurend of komt te staan
tussen mij en vissen afvalmensen hoeren
zwervers goden obers en de laagst geplaatste
soldaat alle werkelijkheden tuimelen
samen in een einde dat niet krijst lispelt juist



het is nog steeds gewoon een kamer II

ik moet blijkbaar herbeleven
nooit meer terugkijken         alleen zien wat er is

maag
drempel
goot

ik
kan een mes zijn én geliefd
hol om in te slapen
toch?

muur
schroot
duizend messen in een enkel schilderij

stoel
bed
boom
koelkast
pak appelsap waar de duivel een slok uit nam

ik
kan slapen waar jij slaapt
zonder dat iets breekt
zonder de strop van genen
kan een mes zijn én geliefd toch?

lakenslakenslakens
doorrookte werkkamer
keukenaanrecht waar ik je omheen vouwde
kabelslot
machine

machine
sigaret erop
bed
machine erop

halfleeg
plastic hoes
was het haar erop
armen als staalmachines malend als gemachineerd verlangen
ik was het
die je haar waste
ik was het die het mes was
ik was het
in je kamer




Comments

Simone Atangana Bekono (1991) schrijft proza en poëzie. Haar in herdruk verschenen afstudeerwerk aan ArtEZ Creative Writing, hoe de eerste vonken zichtbaar waren, won de Poëziedebuutprijs aan Zee, haar debuutroman Confrontaties verschillende prijzen. Zowel poëzie als proza is veelvuldig vertaald. Haar tweede gedichtenbundel Marshmallow verschijnt in 2024. Foto: Lin Woldendorp.

Tim Bongaerts

er is weinig voor nodig
een korte ontkoppeling 
van je lichaam 

hoor je het bot kraken?

Lees verder

Yinni

GEGROET BODHISATTVA VAN HET AFVAL

Lees verder

Rozalie Hirs

ik doe mijn haar
[thema en variaties]

Lees verder

Angelika Geronymaki

diep in de aardkorst gaat de tektonische grens
gebukt onder een saboteur, voor hem het onderrijk,
anti-oceaan e.d.

Lees verder

marwin vos

de teksten opnieuw doorgenomen op de woorden

– zelfmoord

– moord/uitsterven

– weigeren

– joy

Lees verder

Yasmin Namavar

ik kniel voor de bloemen, de velgen
gebukt onder het lichaam
als ik opkijk
ligt er een kind tussen mijn benen

Lees verder

Alara Adilow

Dysforie diaspora dysforie mijn
en laat me daarna spreken
Met dit bijeengeraapte vocabulaire
van ingestorte dingen: steden ideeën idealen familie economieën.

Lees verder

Max Urai

De auteur wil de volgende personen en instanties bedanken voor hun hulp bij de totstandkoming van deze roman.

Lees verder

Anne Marijn Voorhorst

 In het Westfield Forum ruikt het niet naar urine maar naar
    parfums van alle bezoekers, plus die die er te koop zijn, plus die van de zangeressen die
    door Les Halles galmen

Lees verder

Cookie Mueller

Twee mensen – Baltimore – 1964

Vertaling: Lars Meijer

Lees verder