Angelika Geronymaki

Heldendicht

diep in de aardkorst gaat de tektonische grens
gebukt onder een saboteur, voor hem het onderrijk,
anti-oceaan e.d.

de onvruchtbaarheid bleek
funest voor zijn toekomst
de saboteur liet het er niet bij
als hij niet dan niemand niet

elk over elkaar heen schuiven zou niks veroorzaken
geen beving, geen baby
de trog ongevuld, want nooit ontstaan
er zou tegen de haren worden ingewreven
soepel zou het gaan, gevolgloos zou het blijven
pijnloze artrose
geen schraal op de kin van andermans stoppelbaard,
tussen dikke dijen na dragen van een rok
of een rode rug van te ruwe handdoek
auto’s slippen stuurloos de snelweg over, ze botsen niet
fietsers door geen storm, zonder zandstraalgezicht

niks wordt warm
ruzies bloeden dood

geruisloze straaljagers in exponentieel groeiende machsnelheid
blijven aan de grond, want ook wrijving tussen de landen stopt
meegaand als glijden over ijs
glijden vezels de lichamen uit
het lichaam glijdt niet uit
onverteerd
onontkiemd
ongeboren
ondood
de tot held geworden saboteur glibbert over een anti-oceaan,
anti-vulkaan, anti-berg, anti- waterkant, anti-weerstand,
anti-voortplant, no-slab-pull puls anti-oxidant e.d



De plas groen door blauwalg

ik dwaalde af door het gras langs de weg
betrapte de scherpe boterbloemen, rolklaver,
de grote weegbree kwam tot ver boven de enkels

de schijnaardbeien in het gras, smakelijk rood,
heb ik geproefd: een beetje zuur
toen ik oude vrienden aan babyverjaardagen verloor
kroop de kleine bodembedekker mijn voeten over:
wolfsmelk met opvallend zeegroen blad, honingklieren,
openspringende, driekluizige kluisvruchten,
als krachtmeting dronk ik het witte rubbersap

ik overleefde het

omdat mijn gezicht op zwol en paars kleurde
zoals de geur van zwavel
werd ik op kantoor niet meer begrepen

ze bleven vragen waarom ik alleen was
en of ik veel bloemkool at
nooit zei ik hardop dat ik de zot getrokken had
en was geschrokken tot ik de betekenis ontrafelde

de zon zwemt al jaren in de zee
ver weg van het bureau
op het scherpst van de snede haalde ik me open aan hondsroos
stippen drupten op het groen
ze kleurden mooi bij de begonia die ik eerder was
nu is nu

op het gras langs de weg dook de zon kopje onder
ik sprong erachter na, als krachtmeting
ik won en ontdekte zeven nieuwe dimensies
ook ruimte viel op zijn plek

Comments

Angelika Geronymaki (1986) is dichter, theatermaker en cultuureducator. Ze won in 2021 de Poetry Slam van Rotterdam en greep net naast prijzen in de finale van het NK Poetry Slam in 2022. Ze publiceerde op Hard//Hoofd, in Het Liegend Konijn en was eerder onder andere te horen op Poetry International, Woordnacht en bij Mensen Zeggen Dingen. Met een voorliefde voor filosofie en popcultuur maakt ze ook beeldende, fysieke theatervoorstellingen die (net als haar teksten) de absurditeit van het leven uitvergroten, proberen te vatten of juist een nieuwe werkelijkheid aandragen.

Tim Bongaerts

er is weinig voor nodig
een korte ontkoppeling 
van je lichaam 

hoor je het bot kraken?

Lees verder

Simone Atangana Bekono

UHH,,,I AM SORRY I KNOW NOTHING OF FORM!!

er wordt veel over me gefluisterd
ik mis tucht dus ik vraag stergespreid om tucht

Lees verder

Yinni

GEGROET BODHISATTVA VAN HET AFVAL

Lees verder

Rozalie Hirs

ik doe mijn haar
[thema en variaties]

Lees verder

marwin vos

de teksten opnieuw doorgenomen op de woorden

– zelfmoord

– moord/uitsterven

– weigeren

– joy

Lees verder

Yasmin Namavar

ik kniel voor de bloemen, de velgen
gebukt onder het lichaam
als ik opkijk
ligt er een kind tussen mijn benen

Lees verder

Alara Adilow

Dysforie diaspora dysforie mijn
en laat me daarna spreken
Met dit bijeengeraapte vocabulaire
van ingestorte dingen: steden ideeën idealen familie economieën.

Lees verder

Max Urai

De auteur wil de volgende personen en instanties bedanken voor hun hulp bij de totstandkoming van deze roman.

Lees verder

Anne Marijn Voorhorst

 In het Westfield Forum ruikt het niet naar urine maar naar
    parfums van alle bezoekers, plus die die er te koop zijn, plus die van de zangeressen die
    door Les Halles galmen

Lees verder

Cookie Mueller

Twee mensen – Baltimore – 1964

Vertaling: Lars Meijer

Lees verder