Thomas Tidholm

*
Vanuit de ruimte kun je zien hoe over de aarde wolken en
        onbeheerde ecosystemen tevoorschijn worden geveegd.

*
Er is geen grens voor kleinte. Er bestaan insecten die kunnen leven
         in de darmen van andere insecten.
Er is ook geen grens voor snelheid. Veel insecten zijn onzichtbaar,
        simpelweg omdat ze zich ongehoord snel verplaatsen.

 

*
Een leven kan zo klein zijn als maar kan, maar kleine en grote levens
        zijn even groot, even ondeelbaar. Misschien is er maar één enkel
        leven en niemand die begrijpt wat dat diep van binnen is.

 

*
Kunst kan uit zichzelf ontstaan, of uit niets. We merken het niet
         altijd wanneer het gebeurt. Net zoals we het ook niet altijd
         merken wanneer we de grens naar kunst gepasseerd zijn.
         Wanneer we de straat uitlopen kunnen we op elk moment in
         lagen of velden belanden die kunst zijn, net zoals wanneer we
         langs een raam lopen en de vluchtige geur van eten ruiken.
Onze wereld is net zo onevenwichtig. Onze wereld is niet 
         in alle opzichten werkelijk. Ze is deels beneveld, verloren,
         verwrongen. Je kunt haar vanuit ontelbare kanten bekijken,
waarvan enkele heel goed kunst kunnen zijn of sterk beïnvloed
          door kunst.

 

*
De architectuur in een stad is altijd een combinatie van financiën,
         ontwerp, grootheidswaanzin en misschien nog enkele factoren
         die allemaal naar kunst neigen. Dat kan zomaar overgaan in
         eigenaardige stemmingen die een mens op elk moment in hun
         greep kunnen krijgen en haast tot een hilarische gekte kunnen
         drijven. Daarvan is kunst een integraal en onlosmakelijk deel.
         Wanneer wij de straat uitlopen.

 

*
De natuur is naar het zich laat aanzien evenwichtiger. Maar ook zij is
         iets anders dan opeenhoping van materie. Ze is in brede zin heel
         groot. Ze is overduidelijk in leven.
Voorstellingen en talen hebben hun best gedaan om ons in staat te
         stellen ons beelden, geuren, al het zinnelijke eigen te maken. Om
         het te leen te hebben, voor persoonlijk gebruik. Het met ons mee
         te dragen, en vervolgens te vergeten.
Anderen zijn er eerder geweest en hebben zich bediend van de
         grondstoffen.
Hommels, vogels, wormen, allemaal leven ze in een samenhang. De
        natuur is die samenhang. Alleen wij zelf ontberen er één. Waar
        we het pad voorbijgaan.


Comments

Thomas Tidholm debuteerde in 1966 met de bundel Poging tot zien (Försök att se). Zijn oeuvre waarvoor hij onlangs de Aniaraprijs ontving, omvat echter vele disciplines: fotografie, muziek, film, prentenboeken, proza ​​en poëzie. In zijn gedichten klinken allerlei stemmen. Toch is zijn toon heel eigen en herkenbaar door zijn warmte, twijfel, maatschappijkritiek, humor en verwondering. Hij vertelt over onrecht, de waardigheid van de kleine mens en zijn steeds wanhopiger zorg voor de natuur. In zijn nieuwste werk Het boek van de loopkever (Jordlöparens bok, 2020, genomineerd voor de Augustprijs) komt dit alles samen. Hier ontmoeten kunst en natuur, bos en cultuur elkaar op een unieke manier. In Nederland maakte Hans Kloos al in 1995 een bloemlezing uit zijn werk: Ik ben een slechte hond. Latere vertalingen verschenen in Raster en Terras. De vertalingen hier komen allemaal uit Het boek van de loopkever, net als de illustratie die eveneens van Tidholms hand is. Het recente album Orsa By Night met saxofonist Jonas Knutsson is ook een aanrader.
Hans Kloos’ laatste poëziebundel is De interviews (2013). Harkheimers boeket, zijn verzameling afatische klassiekers, dijt nog steeds uit. Opmerkelijke recente vertalingen: David Jones Tussentijd (2017), Robin Robertson Hier maak ik mijn stad (2019, genomineerd voor de Filter Vertaalprijs), Tamsin Calidas Ik ben een eiland (2021).

Rozalie Hirs

kus de afwezigheid van kennis gedoemd tot waarheid
werkelijk open en wendbaar als een ziel onherroepelijk

Lees verder

Willemijn Kranendonk

Luister naar de woorden
van de Grote Godin

Lees verder

Alara Adilow

Infecties

Ik sluit mijn ogen, schuif de nacht

in een boot op het stadsplein.

Lees verder

Marie Kessels

Deze tekst is een voorpublicatie uit de roman ‘Levenshonger’ van Marie Kessels.

Lees verder

Obe Alkema

Vier van de eenenveertig aberraties die tezamen ‘Epoque’ vormen.

Lees verder

Mathijs Tratsaert

Alle andere vormen van gedachteloosheid zijn vrijwillig
is geschreven in een centauropstelling met de GPT-2 en GPT-3 natural language processoren van OpenAI.

Lees verder

Tonnus Oosterhoff

Vissen voelen geen pijn.
Koeien zijn blij in de brandende zon.
Mensen slachten humaan.
Jou zie ik graag ongelukkig.

Lees verder

Mia You

PATRICIDE AND PARTIES

1.
I came up the stairs to find
a terrible violence had occurred –

Lees verder

Gilles Boeuf

restricties

je richt je naar iets dat niet van jou is:
uit een ooghoek bij de rivier zie je varens die
met dubbele bladeren, onderwerping, net als jij zijn
‘net als’ staat in je zinnen, in je benen en valt naar buiten

Lees verder

Fabienne Rachmadiev

Ruderale vegetatie

Heel soms meen ik met mijn oog te blijven haken aan iets wat glinstert. Ik houd ervan om in het bos te wandelen. Je blijft altijd de autoweg horen, dat is jammer, maar volledige stilte zou me waarschijnlijk angst inboezemen.

Lees verder