Gilles Boeuf

restricties

je richt je naar iets dat niet van jou is:
uit een ooghoek bij de rivier zie je varens die
met dubbele bladeren, onderwerping, net als jij zijn
‘net als’ staat in je zinnen, in je benen en valt naar buiten

de vorm die je vindt wanneer je buiten loopt, de drempel overgaat en op straat
in grillige patronen omdat je in een stad bent waar je niet verdwaalt maar ook niet
thuiskomt, de loop van de rivier die zichzelf volgt en de oevers vormt in de stad en
de vorm van een huis naast andere huizen, een wilde vorm voor je richtende blik maar je
weet niet wat dat is, een dubbele
niche
om je in te vechten, naam van een ander en de lidwoorden wijzen naar hem of naar je, naar
een verleden en een aanwezigheid die zich vormt en doorvormt en ieders rug klapt zich
voorover

en zuigt naar buiten maar alles is buiten
en een buiten zijn met het andere

de restricties van patronen drijven je onophoudelijk en hardop noem je
de straten, andere mensen lopen naar het plein, een ovale vorm, zo ongeveer ken je die
vorm en zie je anderen doorsnijden in de verte de vorm en wat is dat, wild?
in een groef gesproken dubbele lijnen en wild zal een verspringing zijn
en de straat is een transformatie, de plek
van waar je seint en waar je wacht op het begin van een gesprek

kinderen met lange armen zitten in omheind terrein terwijl je kijkt. het is jouw woord op
straat en de straat is een berg want je bent buiten bij hen en de omheining is er en je roept:
kamers hebben een plattegrond, ook voor mij en de armen van de kinderen bewegen zo snel
en beginnen op een ritme te lijken en dat is het begin. omdat het ochtend is en je spreekt
om de kinderen heen, om de omheining heen, om de straat heen. de zon en een eigen
kamer in de stad, je ziet mensen, muren van huizen, staat op van het bankje op het plein en
begint met een richting, begint aan een nieuwe eenzaamheid




Comments

Sinds zijn debuut als dichter in 1998 bij uitgeverij Perdu met Gedichten publiceerde Gilles Boeuf de bundel In het groene licht bij Meulenhoff, gevolgd door twee bundels bij De Contrabas. In januari 2020 verscheen zijn nieuwste werk Generaties bij uitgeverij nY. Voor de Stichting Eenzame Uitvaart schrijft hij gedichten voor overledenen zonder nabestaanden. Zijn fotografisch werk verscheen in een boek over Franse kunstenaars in Nederland. Gilles woont en werkt in Den Haag. Portret: Mylène Siegers.

Fabienne Rachmadiev

Ruderale vegetatie

Heel soms meen ik met mijn oog te blijven haken aan iets wat glinstert. Ik houd ervan om in het bos te wandelen. Je blijft altijd de autoweg horen, dat is jammer, maar volledige stilte zou me waarschijnlijk angst inboezemen.

Lees verder

Ismar Tirelli Neto

Adam moest de klei ongelukkig maken.

De engelen vermoedden het, een paar engelen ruzieden erover.

Jahweh trok partij voor de afleiding.
Op het zesde uur zette hij hem overeind. Sloot de bloemkwekerij.

Lees verder

Horácio Costa

Verjaardagen

Twintig jaar later is een roman van Alexandre Dumas
twee decennia stellen niets voor

Lees verder

Roberto Piva

Vroomheid

Ik gilde op de veelvlakken van Justitie mijn verslagen moment uit toen ik bont en blauw 

            werd geslagen

Lees verder

Onder het teken van Madame Satan: Queer schrijvers in Brazilië – Ricardo Domeneck

Wanneer ik terugkijk op mijn jeugd in het Brazilië van de vroege jaren tachtig, sta ik vaak versteld van de vreemde dubbelzinnigheden in de samenleving die me toen omringden.

Lees verder

Under the sign of Madame Satan: Queer writers in Brazil – Ricardo Domeneck

When I look back at my childhood in Brazil in the early 1980s, I am often taken aback by the strange dualities in the society that surrouned me then.

Lees verder

Nils Chr. Moe-Repstad

Vertaling: Liesbeth Huijer

03

Maar het lichaam is elke letter in de bacteriële catalogus

Lees verder

Bernke Klein Zandvoort

in het nieuwe jaar wilde ik los van het idee dat ik pas mag bestaan als ik maar genoeg uren heb gedraaid

Lees verder

Renata De Bonis

Lees verder

Sanne Kabalt

doodvissen                                  

wezenstrek
Met haar handen in het deeg weet ze wat ze doet.
Ze drukt haar palm in de zachte bol. De onderste
helft van haar gezicht is ontspannen, op haar
voorhoofd tekenen zich zeven denkrimpels af –
alsof het deeg haar iets vertelt dat haar verbaast.

Lees verder