Robin Ramael

het halting probleem

 

alles mengt met elkaar

maar heel traag

– marwin vos

 

het weer moet een vergissing zijn.

zwerend in de bomen spuwen reigers braaf hun nesten aan elkaar,

niemand had de bloesems wat dan ook gevraagd

maar kijk, toch staan ze daar, geil en klaargemaakt,

bestuurd door een zon die niet weet wat ze doet.

en ja, ook mij is de degoutante lente niet vergeten;

voor de spiegel op het toilet geef ik toe aan de vraag van het publiek,

duw onderbroek met duim en handpalm naar omlaag,

kijk speels de lens in

en druk af.

 

de machinekamer op de keizersgracht

(een tak in een graaf op abstractie van mysql als key-value store)

blinkt scheef in het mechanisme van zonsondergang

waar licht dat onder een hoek van 10 graden valt indirect wordt, “zacht”;

het gedocumenteerd systeem van de vallende avond.

 

ik laat de data door mijn bindings glijden,

filter dagenlang van tien tot zes de smurrie van het internet.

spin het, bleek het, schmink het

tot het deprecations warnings lekkend, stinkend

naar verbrand plastiek op mijn bureau obsceen de benen opent,

een soort beweging maakt, uitnodigend.

 

hormonaal, bijna, vind ik de weg, het midden

tussen de divjes. verpakt, de context vergeten

trek ik mij de zweer omheen de lippen,

proef het vocht, begin langzaam te verteren en

transponeer naar deeltje van de toestand,

controlerend tot diep beneden in het grote

protocol, dat mij langzaam uiteen trekt.

ik druip tot in de buffers, de diep begraven kabels,

programmeer daar labyrinten signalen, los op

in de bewegende lading van het netwerk in ether;

een bepaald elektron dat het koper kan lezen.

 

blank leg ik een valse lenigheid over de dingen

schuur een bedding in het stof van de geschiedenis (die ik bezit)

tot ze perfect rondom mijn billen past

en kijk, het automaat werkt fucking magnifiek,

ik moet alleen maar achterover leunen;

onderga het sacrament documentaire,

laat het op mijn tong in speeksel wassen

zich vermengen tot signature cocktail:

 

in de bataclan gooit iemand een slipje op het podium,

jesse hughes ruikt er aan en lacht; het publiek gaat uit zijn dak.

dzhokhar tsarnaev, een open wonde in suburbia, schrijft

een laatste dreigement op de wand van een zeilboot in een cul-de-sac.

whitman schuilt onder de bankjes van een metrostation;

boven hem breken gezichten aan scherven,

huilen puin tot ze weg zijn; ik ben vergeten waarom.

ergens groeien raketten weelderig de steden in,

het klootjesvolk giet water op de takken.

het klootjesvolk verdampt.

 

en zo meteen word ik uiteengereten

een jongeman herkent het westers kwaad in mijn lievelingst-shirt

en captagon triggert een event.

 

binnen het systeem lijkt de reactie exotherm maar in het echt verandert niets.

er is ontsteking, oxidatie, de moleculen voeren hun instructies uit.

de werkelijkheid is onverwoestbaar en de mens

een abstractie vet, verdriet en proteïne

die zich zomaar over de straatstenen verspreidt

een rorschachvlek van jongens vormt

de exegese van een oorlog die nog niet begint

 

en toch

zijn er knuffels

streelt men zich letterlijk de kleren uit.

de pupillen te wijd, ons voorvocht een netwerk van draden,

in het kussenfort wordt kauwgom uitgedeeld,

buiten heeft iemand een playlist opgezet en iedereen

iedereen heeft lippen.

 

we vormen

een lijf van jongens dat doorheen de slaapkamer pulseert

zich vindt in de spieren, gebalde prostaat

ik lik het zweet salpeter van zijn schouders, mag kijken

naar de riem van kruit en spijkers die hij rond zijn borstkas draagt

en pruts aan de bedrading, onderzoek de spaghetticode geopolitiek

die ons tot deze chaos van organen heeft herleidt.

 

de kranten willen dat wij elkaar vernietigen.

nigel farage wilt dat wij elkaar vernietigen.

al-baghdadi wilt dat wij elkaar vernietigen.

de fysica wilt dat wij elkaar vernietigen.

 

dit alles is beslisbaar.

de automaat van duwen en verdrukking

heeft zijn voeding op de stapel al gevonden,

richt zich op, bestaat en genereert zichzelf,

verschuift doorheen katoen en kussens polyester

kamers die wij met bloed en zaad,

met nat en suikerspin van toestand doen veranderen.

 

we kiezen oorzaak en gevolg als getallen op een as

en kruipen er dan onder, wriemelen doorheen de kabels en de modder,

het slijk dat overblijft als je een woord te veel gebruikt,

lezen gedichten en voelen de lippen automatisch bewegen,

vormen de brokken van woorden die desintegreren,

in een brandbom van voelen, die we schuilend

in de zetel met de gordijnen laten spelen.

 

in het holst van de ravage,

teken ik met spuug en kool een streep onder mijn ogen

en vind hem in een plasje zwaarmetaal.

klein, bebloed, komt hij te voorschijn uit zijn kleren

krijgt dokters en dekens en zoentjes en soep.

 

ik leg hem op zijn rug en haal de pluisjes uit zijn navel;

de stukken gewapend beton, de verdragen,

de kabels en vijzen, het kruit en de spijkers.

verkruimel ze tot angst en stof tussen mijn vingers

en verstrooi ze in mandalas rond het bed.

 

thank you for the fire, thank you for the fire.

thank you for the fire, thank you for the fire.

it’s healing, it’s healing, it’s healing us.

it’s healing, it’s healing, it’s healing us.

 

hoe lang de overheid dit feest nog toelaat is ons voorlopig onbekend.

maar kijk, de waanzin lijkt beperkt tot deze kamer; een bende idioten

heeft matrassen bij elkaar geschoven, balkondeuren gesloten,

iets leuks met kerstlichtjes gedaan en ligt, geplet tussen momenten,

ledematen tegen vensterglas, de chaos uit te hangen.

 

ik weet niet of dat stom klinkt, en ik zie jullie zo graag

maar onze huiden condenseren. lillend in de plooien

aarzelen de lakens, te midden het gekronkel

gaat er een glas water door mijn handen,

heeft er iemand nog een sigaret. het lijf,

een geurende gelei waarin het straatlicht breekt, komt los,

kruipt zuchtend uit elkaar in natte oksels,

draden kwijl tussen de monden, tanden in de hals.

de hijgende eschatologie, compleet ontremd

zoekt frunnikend een hoogtepunt maar valt

van rubber en oningevuld tussen de kussens.

 

ik droom van een verouderde apocalyps;

een yellowcake zon op een verdampende stad.

alsof het een film is, hou ik mijn hand voor de flits

en zie me verrekken tot schaduw, verdwijn

in de luwte van de straling, verga tot waterstof

en heb eindelijk een inductief bewezen resultaat,

de accepting state subliem bereikt.

 

’s ochtends op het terras heeft de helderheid iets weerzinwekkend.

een enorme smurrie gluten sliert elastisch door de straten, wordt traag

tot netwerken getrokken, rijst, scheurt open, stolt

en blijft toch groeien; gezwel in een gezwel in een gezwel.

stel, we kunnen zeggen of we ooit nog reageren

zullen spreken wanneer we eigenlijk geen antwoord weten,

beloven als we toch wat hadden, dan de vraag te zijn vergeten.

de oneindige tape wringt onder de kop, krult op

en ik kan niet meer volgen, verlies het overzicht

en heb toch lief, of nog: de kleinste vorm van verzet.

 

alles dat eindigt is capitulatie.

time lapse van een zwellende bouwput onder een dreigende storm:

op de noordzee snijdt een eiland zich de polsen over,

abdeslam verdwijnt in het vlees van de macht.

er klinkt het ruisend geluid van een ding zonder richting,

de klik van een lus die wordt gereset.

friedrich hayek kijkt lachend naar de camera.

elke nacht staat turing huilend aan mijn bed.

 

 

 

Comments

Robin Ramael is dichter. Hij is afkomstig uit Brussel en woont en werkt in Amsterdam, was lid van het ondertussen magistraal geëxplodeerde dichterscollectief Omfloerst en is redacteur bij Perdu. Zijn werk verscheen onder meer al in Het Liegend Konijn, Tirade, Deus Ex Machina, op Hard/Hoofd en de Optimist.

Benjamin De Roover

 

Lees verder

Michael Tedja

Maan   Mijn broer is zijn zaad kwijt omdat drugs de maag voedde van zijn stervende zus. Ik ben gestopt met het zweverige werk. Ooit had ik op een postkantoor gewerkt. Ik kon niets zien door die ouderwetse bril. Een universeel koortsmens betrok een vorm. Ik werkte er voor een broodmes en een scalpel. De […]

Lees verder

Arno Van Vlierberghe

Ex-Daemon   Hier staan we dan. Het einde helder, grotesk in zicht. Het krult zich snurkend tot een goed klinkend gedicht. Mooie holle woorden waar iedereen van houdt. Het romantiseren van de dood is een giftig iets. De dood van een fruitvlieg is niet tragisch, is hopeloos. Het beeld van de in witbier verdronken fruitvlieg […]

Lees verder

Anne Becking

Lees verder

Maja Solar

Vertaling: Emma Kosanović   Wanneer alles een luxe is vandaag heb ik tien euro verloren zevenenvijftig appels door honderdtweeënveertig enthousiaste stappen en toen viel ik flauw uit angst voor armoede ik heb een map over al het onrecht in de wereld gemaakt van haren die zich op een tapijt ophopen ik schudde de tweelingkussens op ’s […]

Lees verder

Obe Alkema

JUST THE TIP Soms jouw eigendom. De dichter schept in navolging van het beleid. Red deze zielige zeehond liever niet. Ik hang van je af, doordat je van mij afhangt. Dat leerden we niet op de leerschool. Tegenslag leerde ik omarmen. Tegenslag is mijn leermeester. In scherven valt het maanlicht. Ik bind het koord. Pirateske […]

Lees verder

Veva Leye

Lees verder

Samplekanon feat. Babelsprech International: 23 november in Rotterdam

Als afsluiting van vijf jaar Babelsprech International vindt op verschillende podia in Europa tegelijkertijd een poëzieavond plaats. Samplekanon viert vijf jaar Babelsprech International in Leeszaal Rotterdam West met optredens van zes geweldige dichters: Dean Bowen Asha Karami Obe Alkema Sayonara Stutgard Benjamin De Roover Linda Carolien Veldman Locatie: Leeszaal Rotterdam West Aanvang: 19:00 Toegang: gratis […]

Lees verder

Maxime Garcia Diaz

hou op met in de honger wonen   slowly heating sweetened milk to create a substance similar to caramel. Het lichaam begint te kloppen misselijk zoals een carcinogeen hart klopt of zoals        Het holt zichzelf uit. Het vult zichzelf traag met zwellende rook en je voelt je als een kale boomtak reiken om een wolk, […]

Lees verder

Asha Karami

kapitalisme zorgt voor de achteruitgang van zaadkwaliteit   maar of dat erg is een pathologisch plot ligt om mij heen je verminkte oog wacht neem een slok grijze snor in rolstoel je vat kou zo ik zuig aan je knieholten gebleekt diertje van me hey lieverd je bent gewoon een vraag en ik wil dat […]

Lees verder