Alara Adilow

Infecties


Ik sluit mijn ogen, schuif de nacht

in een boot op het stadsplein.

Verander in een kiezel op een rivierbed.

Ik hoor mijn binnenkant ruisen.


De stroming sleept mij over de kleibodem.

Boven mij rimpelen oker golven,

daarboven rimpelt de oude hemel.


De wind glijdt langs de huizen als een valk.

Ik zit samen met de nacht in een boot

roei richting een roodborstje dat in de esdoorn zingt.


In de binnenstad bloedt een gazelle dood op de stoeptegels.

Ik streel over haar gewei. Vaar voorbij.


In de afstand hoor ik een groep kinderen schreeuwen.

            Ze spelen oorlogje. 


De nacht begint zich langzaam los te wrikken als een krab,

vlucht als een rog het einde in.


Comments

Alara Adilow is een dichter van Somalische afkomst, woonachtig in Amsterdam. Ze publiceerde poëzie in De Gids, Revisor, Poëziekrant, Samplekanon en Tirade. Ze debuteerde met de bundel Mythen en stoplichten. Momenteel werkt ze aan haar debuutroman.

Tim Bongaerts

er is weinig voor nodig
een korte ontkoppeling 
van je lichaam 

hoor je het bot kraken?

Lees verder

Simone Atangana Bekono

UHH,,,I AM SORRY I KNOW NOTHING OF FORM!!

er wordt veel over me gefluisterd
ik mis tucht dus ik vraag stergespreid om tucht

Lees verder

Yinni

GEGROET BODHISATTVA VAN HET AFVAL

Lees verder

Rozalie Hirs

ik doe mijn haar
[thema en variaties]

Lees verder

Angelika Geronymaki

diep in de aardkorst gaat de tektonische grens
gebukt onder een saboteur, voor hem het onderrijk,
anti-oceaan e.d.

Lees verder

marwin vos

de teksten opnieuw doorgenomen op de woorden

– zelfmoord

– moord/uitsterven

– weigeren

– joy

Lees verder

Yasmin Namavar

ik kniel voor de bloemen, de velgen
gebukt onder het lichaam
als ik opkijk
ligt er een kind tussen mijn benen

Lees verder

Alara Adilow

Dysforie diaspora dysforie mijn
en laat me daarna spreken
Met dit bijeengeraapte vocabulaire
van ingestorte dingen: steden ideeën idealen familie economieën.

Lees verder

Max Urai

De auteur wil de volgende personen en instanties bedanken voor hun hulp bij de totstandkoming van deze roman.

Lees verder

Anne Marijn Voorhorst

 In het Westfield Forum ruikt het niet naar urine maar naar
    parfums van alle bezoekers, plus die die er te koop zijn, plus die van de zangeressen die
    door Les Halles galmen

Lees verder