Hannah van Binsbergen – Correspondenties


Aan de lezer

 

Er is geen lief dagboek zoals een dode vriend.
Hij begrijpt me volledig op een manier
die jullie nooit zullen begrijpen.
Als een bekend en onwelkom gezicht in een menigte
word ik door jullie herkend.
Jullie zullen mijn boek nooit lezen, ik houd niet echt van jullie.
We hebben allemaal iets te begraven
maar we begraven het onder het tapijt. Baudelaire is gestorven
nadat hij Parijs onleesbaar had gemaakt. We raakten bevriend
toen ik zijn syfilis overnam en hem van zijn lelijkheid genas
op het kerkhof onder het tapijt van mijn morbide fantasieën.
Hij leerde me lopen vanuit zijn graf:
het was verboden het panorama te lezen
het was over de stad heen vliegen of naar de kroeg gaan
als het donker werd, wetend waarom je drinkt,
de samenhang met de wijn te kennen, de stad te negeren,
niet lezen, niet kijken.
Baudelaire hield codes voor me achter.
Het brak mijn hart toen ik daarachter kwam, ik ben de enige
die om zijn lichaam geeft. Ik klom op een hoog gebouw om het hem
betaald te zetten, maar de stadsvernieuwingen deden me pijn,
wat iedereen begrijpt die ooit een herinnering verloren is.
Alles kwam voorbij, terwijl het niets had van het dagelijks leven:
werk en vakantie, getrouwde gewoonten en jonge liefde, eenzaamheid
zonder vraagtekens, school, maatschappij, theater, leesbaar
in de gulste letters denkbaar.
Het is dodelijk om neer te zien vanuit de hemel,
kijk op, kijk naar me op vanuit je graf.

Mijn brieven, de enige bewijsstukken van mijn tijdreis
heeft hij geklemd in zijn vuisten bewaard:

Baudelaire,
Ze haten wat ik doe. Ze willen niet snappen waar ik over schreeuw,
er zijn niet genoeg manieren om te gillen. Ze zijn oud, hun gehoor
gaat achteruit, neem het ze kwalijk. Je wilt onder het tapijt van mijn gedachten komen
maar denkt niet aan mij, ik ben niets voor jou.
Je dood is een vreselijk amulet.
Ik kus je portret, je weet dat het waar is.
Je hoeft je niet zo alleen te voelen. Ze haten wat ik doe, ze trekken het
tapijt onder me vandaan en kijk wat er met je lichaam gebeurd is
dat ik me toe-eigen, omdat je de enige bent.
Hoe ik van je houd is slecht, maar kijk hoe goed ik je vasthoud.

Lopen naar de kroeg, ogen naar de stenen.
Sterren boven zijn geboorte maken het hem moeilijk
wat ik met een greep in het verleden goed probeer te maken
wat me natuurlijk niet lukt.

 
Aan mijn dokter

 

Iedereen weet hoe het met mij gesteld is
en u niet slechter dan een ander.
Is het niet heerlijk voor u, dokter
dat ik geen hypochonder ben?
Ik bezoek u bijna nooit, dat moet u toch
zijn opgevallen, en het is niet alleen de afstand,
het is ook de angst dat ik een dure ziekte heb
waarvoor ik niet zal kunnen betalen
en ik geloof niet dat uw medicijnen werken
hoewel ik u aardig vind en uw ziekte betreur.
Ik interpreteer uw initialen als toespeling
op mijn jonge overlijden
een gebeurtenis die ik dagelijks
ophanden houd door te roken.
Jong te sterven is een utopie
het houdt je teloorgang tegen.
Wat is dat voor ziekte?
Het heeft te maken met het probleem
voor in de twintig te zijn en naar huis te willen
om iets moois te aaien dat geaaid wil worden
maar niet naar huis te kunnen gaan.
Je kunt je lopend afvragen hoe je nog
naar jezelf kunt kijken
totdat je weet
als je heel wat ergere dingen gedaan hebt,
dat dat niet kan.
Genoeg,
ik heb het liever over de grijnzende overschotten
van sommige van mijn vrienden
kunt u daar niets meer voor doen?
Ze zijn zo dicht bij me dat
ik ze niets kan weigeren, ik wil me
helemaal in dienst stellen van hun welzijn
maar ik ben bang dat mensen het niet zullen begrijpen
en zoveel bloemen en zwarte zijde overdreven zullen vinden
en ik ben zo bang, dokter, dat u dat ook zult vinden.
U moet u maar verzoenen met de teleurstelling
die aan mijn naam kleeft.
Ik bezocht u om van mijn vruchtbaarheid af te komen
van mijn duizelingen en mijn slapeloosheid.
Als ik beter kon slapen zou de helft van mijn leven
een gevaarlijke droom zijn
maar u zou daar geen weet van hebben.
Net als alle artsen bent u conservatief.
Ik moet dankbaar zijn voor mijn slapeloosheid
omdat ze me weerhoudt
in de ochtend mijn lied op de markt te slijten
te solliciteren met een lied in mijn hart.
En dokter, het went om naar een supermarkt te gaan
en heel lang na te moeten denken
voordat je weet wat je echt nodig hebt
ik bedoel
het is erger om te weten wat je nodig hebt
en niemand ervan te kunnen overtuigen
het aan je te geven.
Ik dank de hemel dat ik heel lang na moet denken
voordat ik eindelijk weet wat ik echt nodig heb.
Wilt u me iets voorschrijven, dokter
terwijl de medische wetenschap ons uitlacht
wat natuurlijk pijn doet, maar dat is niet erg
want pijn is de warmte die een koel hart nodig heeft
de roos tussen de tanden van de uitzondering
die u toelaat
omdat het me beter maakt.

 

Aan de Internationale Situationisten

 

Het is ongelofelijk wat je vergeet
ik open een graf met de steek van een meimaand
die nooit meer terugkomt.

Ik ben verhuisd naar een oranje zeecontainer
omgebouwd tot studio in een straat vernoemd
naar een motorschip. Ik slaap te veel
maar ik voel me daar niet schuldig over.

Hard werk
zou me een sterk karakter geven maar ik moet week blijven
zodat ik optimaal kan communiceren
met mijn omstandigheden.

Elke dag vindt een vergissing plaats
ik weet niet wat de komende vijf minuten
van me zullen vragen, maar als ik mijn mond open
is het te laat, de ander is al verder gegaan
de nacht in waar ik net vandaan kom.

Mijn straat heeft geen einde om naar te staren.
De horizon is een glimlach
hij trekt zich terug als je dichtbij probeert te komen.
Ik wil het gezicht aanraken dat me zo dwarszit
ik ben nooit mijn bed uit geweest.

Kunnen we niet met elkaar praten
wil je vergeten dat we van elkaar gescheiden zijn
door tijd en zelfmoord, Guy Debord, kunnen we
geen vrienden zijn. Ik open je graf met de steek van een meimaand
jij opende het massagraf van de commune met een zucht.

Ik omarm mijn armoede
door haar te negeren. Ik ben rusteloos, ik verveel me.
Je haat de beweging die ons van elkaar wegdrijft
maar je hebt nooit in het feest geloofd.
Ik weet dit, ik begrijp dit.

Ik kan je de melancholie van je films niet vergeven.
Ik slaap alleen en help kinderen met hun huiswerk.
Het is 01:08, terwijl ik het beeld van mijn toekomst
omzet in woorden
zet het gesprek zich zonder ons voort.

 

Comments

Hannah van Binsbergen (1993) is dichter en studeert filosofie in Amsterdam. Zij debuteerde in 2012 op Samplekanon en publiceerde sindsdien in diverse literaire tijdschriften en las haar poëzie op verschillende podia in Nederland en Vlaanderen.

One thought on “Hannah van Binsbergen – Correspondenties

Comments are closed.

Michael Tedja

Maan   Mijn broer is zijn zaad kwijt omdat drugs de maag voedde van zijn stervende zus. Ik ben gestopt met het zweverige werk. Ooit had ik op een postkantoor gewerkt. Ik kon niets zien door die ouderwetse bril. Een universeel koortsmens betrok een vorm. Ik werkte er voor een broodmes en een scalpel. De […]

Lees verder

Arno Van Vlierberghe

Ex-Daemon   Hier staan we dan. Het einde helder, grotesk in zicht. Het krult zich snurkend tot een goed klinkend gedicht. Mooie holle woorden waar iedereen van houdt. Het romantiseren van de dood is een giftig iets. De dood van een fruitvlieg is niet tragisch, is hopeloos. Het beeld van de in witbier verdronken fruitvlieg […]

Lees verder

Anne Becking

Lees verder

Robin Ramael

het halting probleem   alles mengt met elkaar maar heel traag – marwin vos   het weer moet een vergissing zijn. zwerend in de bomen spuwen reigers braaf hun nesten aan elkaar, niemand had de bloesems wat dan ook gevraagd maar kijk, toch staan ze daar, geil en klaargemaakt, bestuurd door een zon die niet […]

Lees verder

Maja Solar

Vertaling: Emma Kosanović   Wanneer alles een luxe is vandaag heb ik tien euro verloren zevenenvijftig appels door honderdtweeënveertig enthousiaste stappen en toen viel ik flauw uit angst voor armoede ik heb een map over al het onrecht in de wereld gemaakt van haren die zich op een tapijt ophopen ik schudde de tweelingkussens op ’s […]

Lees verder

Obe Alkema

JUST THE TIP Soms jouw eigendom. De dichter schept in navolging van het beleid. Red deze zielige zeehond liever niet. Ik hang van je af, doordat je van mij afhangt. Dat leerden we niet op de leerschool. Tegenslag leerde ik omarmen. Tegenslag is mijn leermeester. In scherven valt het maanlicht. Ik bind het koord. Pirateske […]

Lees verder

Veva Leye

Lees verder

Samplekanon feat. Babelsprech International: 23 november in Rotterdam

Als afsluiting van vijf jaar Babelsprech International vindt op verschillende podia in Europa tegelijkertijd een poëzieavond plaats. Samplekanon viert vijf jaar Babelsprech International in Leeszaal Rotterdam West met optredens van zes geweldige dichters: Dean Bowen Asha Karami Obe Alkema Sayonara Stutgard Benjamin De Roover Linda Carolien Veldman Locatie: Leeszaal Rotterdam West Aanvang: 19:00 Toegang: gratis […]

Lees verder

Maxime Garcia Diaz

hou op met in de honger wonen   slowly heating sweetened milk to create a substance similar to caramel. Het lichaam begint te kloppen misselijk zoals een carcinogeen hart klopt of zoals        Het holt zichzelf uit. Het vult zichzelf traag met zwellende rook en je voelt je als een kale boomtak reiken om een wolk, […]

Lees verder

Asha Karami

kapitalisme zorgt voor de achteruitgang van zaadkwaliteit   maar of dat erg is een pathologisch plot ligt om mij heen je verminkte oog wacht neem een slok grijze snor in rolstoel je vat kou zo ik zuig aan je knieholten gebleekt diertje van me hey lieverd je bent gewoon een vraag en ik wil dat […]

Lees verder