Tom Van de Voorde

Het windgat

In een boekje, uitgegeven door de Chinese schrijversbond en het Goethe-Institut in
Beijing, valt mijn oog op een tweetalig onderschrift. De foto zelf laat een door de
zon
verlicht eikenblad zien in een voor de rest donker bos. Fotograaf is de Duitse
dichter
Dieter M. Gräf. ‘Licht’ heet de foto en aldus ook het onderschrift. Op zich niet 
zo
verwonderlijk, zij het dat het Chinese karakter voor licht me aan een kruiwagen
doet
denken. Eigenlijk lijkt het meer op een tuintafel met een kromme poot. Op het
terras
bij mijn ouders stond zo’n tuintafel. Omdat ze altijd wiebelde, viel mijn vader 
zijn
drankje een paar keer om, waarop mijn moeder besloot de tuintafel in het gras
te
zetten. Voortaan deed ze dienst als sokkel voor haar vetplantjesverzameling.

Misschien doet het Chinese karakter me aan een kruiwagen denken, omdat de 
kromme poot evengoed een wielvork zou kunnen zijn. Ik kan niet naar eikenbladeren
kijken, zonder aan kruiwagens te denken. Mijn jeugd was één grote kruiwagen. 
Elk
jaar bij het begin van de winter trachtte mijn vader zijn
melancholie te bestrijden door
zijn gazon bladvrij te maken. Een klotewerkje waar
zijn twee oudste zoons voor
mochten opdraven. De ene reed rond met de kruiwagen;
de andere mocht hem vullen
met bladeren die wekenlang nat en samengekoekt op het
gazon hadden gelegen.
Nog steeds heb ik een hekel aan alles wat nat en samengekoekt is
. Tijdens de herfst hopen
de bladeren samen voor mijn deur en blijven daar wekenlang liggen. 
Het leidt soms
tot verkeershinder en in mijn geval tot compulsieve ergernis. Ik veeg ze
dan uiteen
of verleg ze op één grote hoop in het midden van de straat. Vervolgens kijk
ik toe hoe
auto’s – opgeschrikt door wat er op hen af lijkt te komen – bruusk vertragen om dan

in volle vaart de hoop kapot te rijden. Het bezorgt me een licht euforisch gevoel om
de uiteengereten bladeren te zien opvliegen, iets wat ik ook
herken bij de mensen van
de groendienst die tegenwoordig gewapend zijn met
bladblazers. Ze blazen er de
samengekoekte bladeren mee uit elkaar om ze op nieuwe
hoopjes te leggen, in
afwachting van collega’s die een half uur later met een
bladzuigerwagentje langs
komen. In mijn jeugd bestonden die bladblazers niet,
laat staan die
bladzuigerwagentjes. Op herfstige zondagmiddagen moest ik de bladeren
ruimen van
de grote eik in het midden van de tuin met een hark en handschoenen die
na een paar
minuten nat waren. Zonder handschoenen werken was geen optie, want
dan lagen op
het eind van de middag je handen open van al die puntige bladsteeltjes.
De
bladblazers die ze nu gebruiken doen me wat denken aan automatische geweren,

bazooka’s en ander kinderlijk wapenspul waarmee ik in mijn jeugd heb gespeeld. Om
indruk te maken op je vrienden moest je ze met één hand kunnen vasthouden, waarna
je als een dolle schutter in een draai van 360 graden iedereen rond je neerknalde
terwijl je speeksel
spuwende lippen allerlei pwangpwanggeluiden maakten. De
mannen van de
groendienst houden hun bladblazer ook met één hand vast. Misschien
is voor de
groendienst werken wel een dolle vorm van schuttertje spelen. Zelf speelde
ik vooral
indiaantje, mijn broer cowboy, behalve die keer dat ik een speelgoedpistool
naar zijn hoofd slingerde in een boze poging om van rol te wisselen en mijn moeder
voor het eerst luidop riep wat ze al een paar jaar moet gedacht hebben. Ik denk vaak
terug aan dat speelgoedpistool als ik mijn broer zie. Vlak boven zijn linkerwenkbrauw
zit
een lelijk litteken, van het soort dat vrouwen niet opwindend vinden. Ik heb niets
met dat
litteken te maken, maar ik kan nu eenmaal geen littekens zien, zonder te
denken
aan speelgoedpistolen, kruiwagens, natte handschoenen, mijn broer en nu ook
aan het
Chinese karakter voor licht, dat eigenlijk op een tuintafel lijkt, maar voor mij
toch
vooral herinnert aan het begin van de winter, toen mijn vader zijn melancholie
wou
verlichten door ons de bladeren in de tuin te laten ruimen.
 

Tom Van de Voorde is dichter, essayist en vertaler. Hij debuteerde in 2008 bij het Gentse Poeziecentrum met de dichtbundel Vliesgevels filter, waarvoor hij werd genomineerd voor de Buddinghprijs. In 2013 verscheen  zijn tweede dichtbundel Liefde en aarde . De bundel werd genomineerd voor de Herman de Coninckprijs en bekroond met de driejaarlijkse prijs voor letterkunde van de provincie Oost-Vlaanderen. Zijn gedichten zijn vertaald in het Duits, Engels, Frans, Italiaans, Kroatisch, Slovaaks, Sloveens en Zweeds. Zelf vertaalde hij poëzie van de Amerikaanse dichters Wallace Stevens en Michael Palmer en schreef hij essays over folk muziek, Amerikaanse marxisten, Madonna, de eeuwige jeugd en Californië. Hij werkt als literatuurprogrammator bij Bozar, het Paleis voor de Schone Kunsten in Brussel. 

Comments

One thought on “Tom Van de Voorde

Comments are closed.


Notice: Trying to access array offset on value of type null in /var/www/vhosts/samplekanon.com/httpdocs/wp-includes/class-wp-query.php on line 3663

Max Urai

De auteur wil de volgende personen en instanties bedanken voor hun hulp bij de totstandkoming van deze roman.

Lees verder

Anne Marijn Voorhorst

 In het Westfield Forum ruikt het niet naar urine maar naar
    parfums van alle bezoekers, plus die die er te koop zijn, plus die van de zangeressen die
    door Les Halles galmen

Lees verder

Cookie Mueller

Twee mensen – Baltimore – 1964

Vertaling: Lars Meijer

Lees verder

Peggy Verzett

bij het nawoord van het voorwoord
drijft groteske badeend in het park

Lees verder

Thomas Tidholm

Vanuit de ruimte kun je zien hoe over de aarde wolken en
        onbeheerde ecosystemen tevoorschijn worden geveegd.

Lees verder

Rozalie Hirs

kus de afwezigheid van kennis gedoemd tot waarheid
werkelijk open en wendbaar als een ziel onherroepelijk

Lees verder

Willemijn Kranendonk

Luister naar de woorden
van de Grote Godin

Lees verder

Alara Adilow

Infecties

Ik sluit mijn ogen, schuif de nacht

in een boot op het stadsplein.

Lees verder

Marie Kessels

Deze tekst is een voorpublicatie uit de roman ‘Levenshonger’ van Marie Kessels.

Lees verder

Obe Alkema

Vier van de eenenveertig aberraties die tezamen ‘Epoque’ vormen.

Lees verder