Thomas Buysens

Suggesties van een onbestaand oeuvre

Vreemd: als ik een regel herschrijf, nemen de letters daarna weer net dezelfde vorm aan.

Dat kind draagt kleren waarvoor ik me zelfs zou schamen als mijn vader ze droeg.

Gras voor het oplettend oog is mierenspel, Hieronymus Bosch, duizenden soldaten in rang op het Rode
Plein. Wat doen ze? Wat gaat in hen om?

De schaduw van het kleine berkje komt mijn kant op.

 Drie stukken krant waaien open, drie kinderen komen voorbij: dartel, hun bewegingen afspiegelingen van dat papier.

Ik bewonder schrijvers die afstand kunnen nemen van hun eerste stem, die vormgeven buiten de metaforen
om. Waarheden formuleren die geen lamplicht behoeven, maar uit zichzelf schijnen. Als de Vlaamse
Primitieven het konden, waarom wij dan niet meer?

 De auto’s rijden aan de rand van mijn blikveld in gordels om het park heen: stalen parels op een roulette.

 Achter me het rukken van een hond aan leiband, mogelijk mieren op mijn rug.

 Wie was het die “romans in drie zinnen” schreef? Ik kan het in twee.

 Ik dacht dat ze een foto van me nam maar het was de zon die zich in haar lamplens reflecteerde.

 Geen woord in de bijbel over vissen tijdens de Zondvloed. Had God de hele wereld niet moeten uitdrogen
om echt consequent te zijn?

Twee meisjes slaan verveeld met hun sjaaltjes naar de eerder vermelde hond, die dwaas op zijn
achterpoten een circusdansje opvoert.

 Heeft iemand ooit deo gespoten onder de oksels van een boomtak? Zo ja, wat was het effect? En vooral: wat was de bedoeling?

 Voetzolen. Ik kietel hen met mijn ogen, maar de man lijkt het niet te voelen.

 Twee Japanse meisjes in de schaduw van een baobab.

 Arme husky die gedoemd is om tien maanden per jaar te zweten in zijn poolvel – en in het verkeerde
halfrond. Ze zouden zijn baasje verplicht een bontjas om zijn lichaam moeten naaien, en berenklauwen op
de oren!

 Altijd als het waait, wil ik een vlag zijn. Als het windstil is, wil ik de stok zijn. Zacht opportunisme.
Te allen tijde schilderbaar blijven.

 De man niesde als graaf Dracula die zijn cape omslaat: schuin onder de oksel.

 Vanuit hoeveel vensterramen zit men mij hier te bekijken? Vanachter hoeveel gordijnen? Vanachter
hoeveel verrekijkers? Vanaf hoeveel computerschermen?

Komen denderend af: een leger vrouwen met buggies als tanks. Kinderen met fopspeen en tot de tanden
bewapend, sommigen nog in de baarmoeder.

Opnieuw een hondenmeester, maar deze roept. Blaft naar zijn hond zoals bepaalde mannen naar
hun vrouw.

De duif: het paard onder de vogels.

 Lopen met gouden schoentjes: dat wat de Engelsen “vanity” noemen.

 Loskomen van al het aardse in een sprong naar de zon.

Misschien speelt ons leven keer na keer opnieuw af voor een lege cinemazaal en stopt de vertoning pas
wanneer de

filmrol blokkeert.

 Misschien zijn er takken waarop nooit een vogel is neergestreken.

 Enkel als ik alleen ben, voel ik me niet eenzaam meer.

 Misschien is twijfel al een deeltje van het geloof.

Vandaag de uitslag gekregen van het belangrijkste examen uit mijn leven. Uitslag: negatief.

 

Afbeelding: Jemaine Jacobs



Thomas Buysens (1987) is taaltechnoloog, saxofonist en schrijver van tekstflarden. Samen met Ulrike Maes, de wolvengodin van de Antwerpse underground, schreef hij evenwel onlangs in één seizoen Roedelliefde, een raamvertelling met schaapswollen gordijnen. De jonge schrijver woont inmiddels bijna drie jaar in Milaan, waar hij jobhopt als een mus op de dakgoot van het neoliberalisme. Suggesties van een onbestaand oeuvre is zijn debuut. Een opvallend werk in dat onbestaande oeuvre is de steampunknovelle Robotzweet (2013). 

Comments


Notice: Uninitialized string offset: 0 in /var/www/vhosts/samplekanon.com/httpdocs/wp-includes/class-wp-query.php on line 3149

Asha Karami

kapitalisme zorgt voor de achteruitgang van zaadkwaliteit   maar of dat erg is een pathologisch plot ligt om mij heen je verminkte oog wacht neem een slok grijze snor in rolstoel je vat kou zo ik zuig aan je knieholten gebleekt diertje van me hey lieverd je bent gewoon een vraag en ik wil dat […]

Lees verder

Flora Woudstra

Ik wikkel jassen en stola’s van drie generaties vrouwen om mij heen en beweeg door placebo-winters tot ze uiteenvallen. Sporen van erfelijke waanzin      lekken uit de wijde mouwen. Mijn moeders vingers stikken de gesleten stof maken een duik in de gevlochten mand op zoek naar garen stevig genoeg om de doden naar hier […]

Lees verder

Nguyễn Thị Mai

ik ben een maatschappelijk probleem    in 2018 wil ik een gemene chili peperplant groeien zodat ik jullie allemaal kan vergiftigen afbreken en doen herleven als schimmel dit is een vorm van wereldpolitiek ik heb al een tijdje niet geslapen slenter door de stad en staar naar mijn mobiel liefste, de dagen zijn lang zonder […]

Lees verder

Lokienprijs voor Samplekanon

De Lokienprijs 2018 is toegekend aan Samplekanon. Deze prijs, ter waarde van € 5000, is ingesteld door de Sybren Polet Stichting om het schrijven van vooruitstrevende, onconventionele en experimentele teksten te bevorderen. De jury, bestaande uit Jos Joosten, Bart Vervaeck en Marieke Winkler, deelde de volgende overwegingen met ons:  Dit literaire online-tijdschrift, dat in 2012 […]

Lees verder

Fiep van Bodegom

Het eiland van de pijnbomen en later ook de jeugd   We kwamen uit alle windstreken. Donkere kinderen met lange, dunne schenen, kinderen zo bleek dat je geen lijnen kon onderscheiden, slechts hun omtrek. Kinderen uit warme, koude en gematigde klimaten. We waren met onze onderwijzers naar het eiland gekomen en werden ieder in onze […]

Lees verder

Maurits de Bruijn

er zijn mensen die het woord er niet mooi vinden en zeggen dat je het altijd weg kunt laten door mijn straat liep een kameel daarop een bruidegom tussen zijn benen witte rozen nooit had ik iemand gezien die zo af was ik zat met Iers bier op tafel in een café waar we als […]

Lees verder

Maartje Smits

                                                                  Maartje Smits (1986) is dichter, detective en imker. In 2015 verscheen haar dichtbundel Als je een meisje bent. Ze studeerde Beeld & […]

Lees verder

Linda Carolien Veldman

    Linda Carolien Veldman (1989) studeerde Filosofie en Cultural Analysis in Amsterdam en Berlijn en schrijft poëzie, vaak in meerdere talen. Afgelopen zomer ging ze als dichter met deBuren naar Parijs, sindsdien staat ze met enige regelmaat op het podium om haar gedichten voor te dragen. De eerste tekst kwam tot stand in het […]

Lees verder

Nils Chr. Moe-Repstad

6e vergiftiging   Na het feest, lieveling: ‘als je bij mij blijft staan, zul je horen dat vogelzang altijd al ritueel was’ wie van gezang houdt, houdt van het schrift als een oeroud ritueel ik ben het hallucinerende drijven naar dat wat nog niet giftig is een droevigheid van water en zware metalen onder het duistere, […]

Lees verder

Roemer lezen 2

wij activeren beelden wij houden onze archieven vloeibaar door te bewegen we roepen schaduwen op die onzichtbaar blijven nemen luxe waren om nooit te vergeten we zoeken iets dat altijd blijft een zee achtervolgers, mijn onderduik wij activeren beelden tijdens de reis wij activeren wonden, leggen scherven uit, zoeken woorden erbij, we kijken de toestand […]

Lees verder