Thomas Buysens

Suggesties van een onbestaand oeuvre

Vreemd: als ik een regel herschrijf, nemen de letters daarna weer net dezelfde vorm aan.

Dat kind draagt kleren waarvoor ik me zelfs zou schamen als mijn vader ze droeg.

Gras voor het oplettend oog is mierenspel, Hieronymus Bosch, duizenden soldaten in rang op het Rode
Plein. Wat doen ze? Wat gaat in hen om?

De schaduw van het kleine berkje komt mijn kant op.

 Drie stukken krant waaien open, drie kinderen komen voorbij: dartel, hun bewegingen afspiegelingen van dat papier.

Ik bewonder schrijvers die afstand kunnen nemen van hun eerste stem, die vormgeven buiten de metaforen
om. Waarheden formuleren die geen lamplicht behoeven, maar uit zichzelf schijnen. Als de Vlaamse
Primitieven het konden, waarom wij dan niet meer?

 De auto’s rijden aan de rand van mijn blikveld in gordels om het park heen: stalen parels op een roulette.

 Achter me het rukken van een hond aan leiband, mogelijk mieren op mijn rug.

 Wie was het die “romans in drie zinnen” schreef? Ik kan het in twee.

 Ik dacht dat ze een foto van me nam maar het was de zon die zich in haar lamplens reflecteerde.

 Geen woord in de bijbel over vissen tijdens de Zondvloed. Had God de hele wereld niet moeten uitdrogen
om echt consequent te zijn?

Twee meisjes slaan verveeld met hun sjaaltjes naar de eerder vermelde hond, die dwaas op zijn
achterpoten een circusdansje opvoert.

 Heeft iemand ooit deo gespoten onder de oksels van een boomtak? Zo ja, wat was het effect? En vooral: wat was de bedoeling?

 Voetzolen. Ik kietel hen met mijn ogen, maar de man lijkt het niet te voelen.

 Twee Japanse meisjes in de schaduw van een baobab.

 Arme husky die gedoemd is om tien maanden per jaar te zweten in zijn poolvel – en in het verkeerde
halfrond. Ze zouden zijn baasje verplicht een bontjas om zijn lichaam moeten naaien, en berenklauwen op
de oren!

 Altijd als het waait, wil ik een vlag zijn. Als het windstil is, wil ik de stok zijn. Zacht opportunisme.
Te allen tijde schilderbaar blijven.

 De man niesde als graaf Dracula die zijn cape omslaat: schuin onder de oksel.

 Vanuit hoeveel vensterramen zit men mij hier te bekijken? Vanachter hoeveel gordijnen? Vanachter
hoeveel verrekijkers? Vanaf hoeveel computerschermen?

Komen denderend af: een leger vrouwen met buggies als tanks. Kinderen met fopspeen en tot de tanden
bewapend, sommigen nog in de baarmoeder.

Opnieuw een hondenmeester, maar deze roept. Blaft naar zijn hond zoals bepaalde mannen naar
hun vrouw.

De duif: het paard onder de vogels.

 Lopen met gouden schoentjes: dat wat de Engelsen “vanity” noemen.

 Loskomen van al het aardse in een sprong naar de zon.

Misschien speelt ons leven keer na keer opnieuw af voor een lege cinemazaal en stopt de vertoning pas
wanneer de

filmrol blokkeert.

 Misschien zijn er takken waarop nooit een vogel is neergestreken.

 Enkel als ik alleen ben, voel ik me niet eenzaam meer.

 Misschien is twijfel al een deeltje van het geloof.

Vandaag de uitslag gekregen van het belangrijkste examen uit mijn leven. Uitslag: negatief.

 

Afbeelding: Jemaine Jacobs



Thomas Buysens (1987) is taaltechnoloog, saxofonist en schrijver van tekstflarden. Samen met Ulrike Maes, de wolvengodin van de Antwerpse underground, schreef hij evenwel onlangs in één seizoen Roedelliefde, een raamvertelling met schaapswollen gordijnen. De jonge schrijver woont inmiddels bijna drie jaar in Milaan, waar hij jobhopt als een mus op de dakgoot van het neoliberalisme. Suggesties van een onbestaand oeuvre is zijn debuut. Een opvallend werk in dat onbestaande oeuvre is de steampunknovelle Robotzweet (2013). 

Comments

Tim Bongaerts

er is weinig voor nodig
een korte ontkoppeling 
van je lichaam 

hoor je het bot kraken?

Lees verder

Simone Atangana Bekono

UHH,,,I AM SORRY I KNOW NOTHING OF FORM!!

er wordt veel over me gefluisterd
ik mis tucht dus ik vraag stergespreid om tucht

Lees verder

Yinni

GEGROET BODHISATTVA VAN HET AFVAL

Lees verder

Rozalie Hirs

ik doe mijn haar
[thema en variaties]

Lees verder

Angelika Geronymaki

diep in de aardkorst gaat de tektonische grens
gebukt onder een saboteur, voor hem het onderrijk,
anti-oceaan e.d.

Lees verder

marwin vos

de teksten opnieuw doorgenomen op de woorden

– zelfmoord

– moord/uitsterven

– weigeren

– joy

Lees verder

Yasmin Namavar

ik kniel voor de bloemen, de velgen
gebukt onder het lichaam
als ik opkijk
ligt er een kind tussen mijn benen

Lees verder

Alara Adilow

Dysforie diaspora dysforie mijn
en laat me daarna spreken
Met dit bijeengeraapte vocabulaire
van ingestorte dingen: steden ideeën idealen familie economieën.

Lees verder

Max Urai

De auteur wil de volgende personen en instanties bedanken voor hun hulp bij de totstandkoming van deze roman.

Lees verder

Anne Marijn Voorhorst

 In het Westfield Forum ruikt het niet naar urine maar naar
    parfums van alle bezoekers, plus die die er te koop zijn, plus die van de zangeressen die
    door Les Halles galmen

Lees verder