Thomas Buysens (2)

Samplekanon nodigt een jonge schrijver, dichter of kunstenaar uit om vier weken achter elkaar
een sample te brengen. De eerste sampler is Thomas Buysens. Hij debuteerde op Samplekanon
met ‘Suggesties van een onbestaand oeuvre’, hier te lezen. Zijn tweede bijdrage als sampler van dienst,
‘Betti’, is hieronder te lezen. Klik hier voor de eerste bijdrage.

Betti

1.
“Wie een geheim verklapt verdient de strop,” zei de meter van een vriend me eens. Het ging bergaf met haar in die periode. Haar opinies waren even bitter als de jenever die ze dronk. Ik kwam haar vaak bezoeken, ook als hij niet mee was. Ze dacht naar het einde toe dat ik en niet hij haar kleinzoon was. Ook wou ze dat ik haar voortaan Betti noemde, terwijl haar echte naam Mathilde was. Toen ze voelde dat het einde nabij was schonk ze me haar dagboeken, die ik nu pagina na pagina tot mij neem, als was het een apocrief evangelie. Dertien februari 2010: “De zon hangt in de lucht als een vuurbol, maar toch is het koud. Mijn hoofd draait. Ik moet dwars liggen. In de zetel scherm ik de vlammen af met mijn hand, maar het licht straalt er dwars door heen.” Misschien wordt de wereld kleuriger naarmate het donker nadert.

2.
Op zondag glijden we op onze pantoffels de hele dag het huis door, als spoken in een spookhuis. We komen alleen nog maar naar buiten met de vuilniszakken. Dicht bij de verwarming, verkleumd, opgekruld in onze olijfgroene zetels met leeuwenpoten, verkleuren we van a tot z als een stillevenstudie van Turner; in de namiddag zijn we antracietgrijs, in de vooravond duifgruis, in de schemering lavendelvaal, vervolgens uitgestreken vulkaanoker, wijwatergrauw, xeonpaars, yakbruin, zwavelzwart. De dag verglijdt alsof hij nooit heeft bestaan.

3.
We werpen fotolinten op als jodenharen. “Het is een kwestie van precisie,” zeg je, “ooit vindt iemand onze sporen en worden we voorpaginanieuws.” Je draagt het petje van Betti, Betti, Betti. Haar naam een litteken, een barst op een zerk. (“Liefste Betti, nooit eerder twijfelde ik meer aan de echtheid van je trillende schouders dan vandaag. Druk je volgende brief over hun snikken uit. Ik wil je verfrommeld, in een afgietsel van je treurig sleutelblad. T.”) T. Dat ben je. Thijm. Tortel. Tomahawk. Ik leun over de de rand van de ballonmand.” Hoe komt het dat ze ons niet neerhalen?” In de bossen blinken zilveren weerhaakjes: de periscopen van tanks, de trekkerlussen van scherpschutters. “Ze denken dat we een valstrik zijn. Of een heilige boodschapper. Veel inboorlingen geloven dat luchtballonnen amuletten zijn van de goden.” Ze moeten ons al uren aan het volgen zijn.

 

Thomas Buysens (1987) is taaltechnoloog, saxofonist en schrijver van tekstflarden. Samen met Ulrike Maes, de wolvengodin van de Antwerpse underground, schreef hij evenwel onlangs in één seizoen Roedelliefde, een raamvertelling met schaapswollen gordijnen. De jonge schrijver woont inmiddels bijna drie jaar in Milaan, waar hij jobhopt als een mus op de dakgoot van het neoliberalisme. ‘Suggesties van een onbestaand oeuvre’, zijn debuut, werd gepubliceerd op Samplekanon. Een opvallend werk in dat onbestaande oeuvre is de steampunknovelle Robotzweet (2013). De komende vier weken is Thomas Buysens de sampler van dienst.

Comments


Notice: Uninitialized string offset: 0 in /var/www/vhosts/samplekanon.com/httpdocs/wp-includes/class-wp-query.php on line 3149

Asha Karami

kapitalisme zorgt voor de achteruitgang van zaadkwaliteit   maar of dat erg is een pathologisch plot ligt om mij heen je verminkte oog wacht neem een slok grijze snor in rolstoel je vat kou zo ik zuig aan je knieholten gebleekt diertje van me hey lieverd je bent gewoon een vraag en ik wil dat […]

Lees verder

Flora Woudstra

Ik wikkel jassen en stola’s van drie generaties vrouwen om mij heen en beweeg door placebo-winters tot ze uiteenvallen. Sporen van erfelijke waanzin      lekken uit de wijde mouwen. Mijn moeders vingers stikken de gesleten stof maken een duik in de gevlochten mand op zoek naar garen stevig genoeg om de doden naar hier […]

Lees verder

Nguyễn Thị Mai

ik ben een maatschappelijk probleem    in 2018 wil ik een gemene chili peperplant groeien zodat ik jullie allemaal kan vergiftigen afbreken en doen herleven als schimmel dit is een vorm van wereldpolitiek ik heb al een tijdje niet geslapen slenter door de stad en staar naar mijn mobiel liefste, de dagen zijn lang zonder […]

Lees verder

Lokienprijs voor Samplekanon

De Lokienprijs 2018 is toegekend aan Samplekanon. Deze prijs, ter waarde van € 5000, is ingesteld door de Sybren Polet Stichting om het schrijven van vooruitstrevende, onconventionele en experimentele teksten te bevorderen. De jury, bestaande uit Jos Joosten, Bart Vervaeck en Marieke Winkler, deelde de volgende overwegingen met ons:  Dit literaire online-tijdschrift, dat in 2012 […]

Lees verder

Fiep van Bodegom

Het eiland van de pijnbomen en later ook de jeugd   We kwamen uit alle windstreken. Donkere kinderen met lange, dunne schenen, kinderen zo bleek dat je geen lijnen kon onderscheiden, slechts hun omtrek. Kinderen uit warme, koude en gematigde klimaten. We waren met onze onderwijzers naar het eiland gekomen en werden ieder in onze […]

Lees verder

Maurits de Bruijn

er zijn mensen die het woord er niet mooi vinden en zeggen dat je het altijd weg kunt laten door mijn straat liep een kameel daarop een bruidegom tussen zijn benen witte rozen nooit had ik iemand gezien die zo af was ik zat met Iers bier op tafel in een café waar we als […]

Lees verder

Maartje Smits

                                                                  Maartje Smits (1986) is dichter, detective en imker. In 2015 verscheen haar dichtbundel Als je een meisje bent. Ze studeerde Beeld & […]

Lees verder

Linda Carolien Veldman

    Linda Carolien Veldman (1989) studeerde Filosofie en Cultural Analysis in Amsterdam en Berlijn en schrijft poëzie, vaak in meerdere talen. Afgelopen zomer ging ze als dichter met deBuren naar Parijs, sindsdien staat ze met enige regelmaat op het podium om haar gedichten voor te dragen. De eerste tekst kwam tot stand in het […]

Lees verder

Nils Chr. Moe-Repstad

6e vergiftiging   Na het feest, lieveling: ‘als je bij mij blijft staan, zul je horen dat vogelzang altijd al ritueel was’ wie van gezang houdt, houdt van het schrift als een oeroud ritueel ik ben het hallucinerende drijven naar dat wat nog niet giftig is een droevigheid van water en zware metalen onder het duistere, […]

Lees verder

Roemer lezen 2

wij activeren beelden wij houden onze archieven vloeibaar door te bewegen we roepen schaduwen op die onzichtbaar blijven nemen luxe waren om nooit te vergeten we zoeken iets dat altijd blijft een zee achtervolgers, mijn onderduik wij activeren beelden tijdens de reis wij activeren wonden, leggen scherven uit, zoeken woorden erbij, we kijken de toestand […]

Lees verder