Simone Atangana Bekono

Uit ‘vonken’

VIII.

Burundi-kamerundi, Yemaýa en Sufi
ik wikkel je kind in zijde!
lief moedertje, ik wikkel het kind in zijde
tot het kind zelf van zijde is
een tot prop gewikkelde lap zijde
die langzaam en met moeite ademt
maar het ademt wel, dat wel, en
het zal zich heus wel een keer voort gaan bewegen
daar hoef je je geen zorgen over te maken:
laat het achter op een busstation

En samen in een modderpoel liggen
samen de modder over onze lichamen uitsmeren
en samen in de zon liggen tot onze lichamen
(en de modder!)
hard worden en afbrokkelen als wij opstaan
en als we opstaan hebben we geen lichamen meer
en moeten we ons verstoppen als krabben zonder schild
tussen de palen overladen met vastgekoekte schelpen
grijs en blauw en groen koraal en zingende mosselen

Nee, niet verstoppen!
we lopen lichaamloos van de duin naar de zandweg
en van de zandweg naar de provinciale weg en naar het dorpsplein
en op het dorpsplein kijken ze ons na
en wij maar lachen
hierna vergat ik het punt dat ik wilde maken

Er zou een queeste komen, of in ieder geval een bepaalde omstandigheid
een gedicht dat met een omweg zou bewijzen dat…
dat ik mijn lichaam niet meer kan bezitten dan dat mijn lichaam mij bezit, zoiets
er zou een oproep worden geplaatst en een lang stuk over:

“Vitaal lichaam, u mag de hoop opgeven
als u wil, mag u branden
als u wil, mag u uzelf versleten voelen
of juist verkeerd in elkaar gezet”

Een oproep aan alle lichamen zou het worden:
“u mag aan uw verdriet denken bij elke
lege stoel die u aan een eettafel ziet staan
u mag aan uw verdriet denken bij elke
snorhaar die uw vader secuur afknipt
u mag aan uw eigen verdriet denken bij elke
protagonist die zonder zijn liefje verder moet
of het kanten detail op de blouse van uw moeder
of de erwten uit een potje, die bij u thuis
niet geprakt mogen worden

U mag de hoop opgeven
in elk plasje water het gevaar zien
in elke traptrede de laatste”

Ja, geef de hoop op, maar lach
verlang naar een onbeoordeeld lichaam, maar lach!
vitaal meisjeslichaam, lach!
vitaal jongenslichaam, Kronoskindje, modderpoel
Burundi-kamerundi
geisha met opgestoken haar
en zwartgeverfde tanden, lach!

Maar neergeschoten student, lach harder
in tweeën gehakt luipaard, lach harder
man in sauna, lach harder

De plant duwt bij harde wind
zijn bladeren tegen zijn geraamte
als poriën sluitend in winterlucht
de hond blaft ook harder
vastgeketend aan het verlaten erf
en de kinderen groeien op in de struiken achter het busstation
de krijgspatronen worden gekopieerd
geplakt op shirts maat s, m, l
er wordt gevochten zonder dat lichamen contact maken
op het dorpsplein wordt muziek gespeeld

Dansende danser, lach!
en hekken om geboorteplekken gebouwd
opengescheurde leeuwenbek
uitgeputte waterplas
duizend identieke flatgebouwen in Angola, lach!
brandend suiker, brede en pijlvormige neus,
zuurstofmasker, authentieke schervenvaas
verloren schuld, lach!

Mijn krabbetje zonder schild
alle lichamen zijn symptomen van gedachten
alle lichamen doen mooie en pijnlijke dingen
maar voelen zich niet mooi en pijnlijk
alle lichamen zijn ingevet met dikke crèmes
gewikkeld in zijde en
hun lach echoot mee

 

 

Comments

Simone Atangana Bekono (1991) studeerde in 2016 af aan ArtEZ Creative Writing met een dichtbundel waarin zij onderzoekt wat het voor haar betekent om een jonge, zwarte vrouw in Nederland te zijn. Ze was één van de dertien beste afstudeerders van ArtEZ Finals. Momenteel schrijft ze in het Slow Writing Lab van het Nederlands Letterenfonds aan korte verhalen en essays over gender, ras en identiteit.

Asha Karami

kapitalisme zorgt voor de achteruitgang van zaadkwaliteit   maar of dat erg is een pathologisch plot ligt om mij heen je verminkte oog wacht neem een slok grijze snor in rolstoel je vat kou zo ik zuig aan je knieholten gebleekt diertje van me hey lieverd je bent gewoon een vraag en ik wil dat […]

Lees verder

Flora Woudstra

Ik wikkel jassen en stola’s van drie generaties vrouwen om mij heen en beweeg door placebo-winters tot ze uiteenvallen. Sporen van erfelijke waanzin      lekken uit de wijde mouwen. Mijn moeders vingers stikken de gesleten stof maken een duik in de gevlochten mand op zoek naar garen stevig genoeg om de doden naar hier […]

Lees verder

Nguyễn Thị Mai

ik ben een maatschappelijk probleem    in 2018 wil ik een gemene chili peperplant groeien zodat ik jullie allemaal kan vergiftigen afbreken en doen herleven als schimmel dit is een vorm van wereldpolitiek ik heb al een tijdje niet geslapen slenter door de stad en staar naar mijn mobiel liefste, de dagen zijn lang zonder […]

Lees verder

Lokienprijs voor Samplekanon

De Lokienprijs 2018 is toegekend aan Samplekanon. Deze prijs, ter waarde van € 5000, is ingesteld door de Sybren Polet Stichting om het schrijven van vooruitstrevende, onconventionele en experimentele teksten te bevorderen. De jury, bestaande uit Jos Joosten, Bart Vervaeck en Marieke Winkler, deelde de volgende overwegingen met ons:  Dit literaire online-tijdschrift, dat in 2012 […]

Lees verder

Fiep van Bodegom

Het eiland van de pijnbomen en later ook de jeugd   We kwamen uit alle windstreken. Donkere kinderen met lange, dunne schenen, kinderen zo bleek dat je geen lijnen kon onderscheiden, slechts hun omtrek. Kinderen uit warme, koude en gematigde klimaten. We waren met onze onderwijzers naar het eiland gekomen en werden ieder in onze […]

Lees verder

Maurits de Bruijn

er zijn mensen die het woord er niet mooi vinden en zeggen dat je het altijd weg kunt laten door mijn straat liep een kameel daarop een bruidegom tussen zijn benen witte rozen nooit had ik iemand gezien die zo af was ik zat met Iers bier op tafel in een café waar we als […]

Lees verder

Maartje Smits

                                                                  Maartje Smits (1986) is dichter, detective en imker. In 2015 verscheen haar dichtbundel Als je een meisje bent. Ze studeerde Beeld & […]

Lees verder

Linda Carolien Veldman

    Linda Carolien Veldman (1989) studeerde Filosofie en Cultural Analysis in Amsterdam en Berlijn en schrijft poëzie, vaak in meerdere talen. Afgelopen zomer ging ze als dichter met deBuren naar Parijs, sindsdien staat ze met enige regelmaat op het podium om haar gedichten voor te dragen. De eerste tekst kwam tot stand in het […]

Lees verder

Nils Chr. Moe-Repstad

6e vergiftiging   Na het feest, lieveling: ‘als je bij mij blijft staan, zul je horen dat vogelzang altijd al ritueel was’ wie van gezang houdt, houdt van het schrift als een oeroud ritueel ik ben het hallucinerende drijven naar dat wat nog niet giftig is een droevigheid van water en zware metalen onder het duistere, […]

Lees verder

Roemer lezen 2

wij activeren beelden wij houden onze archieven vloeibaar door te bewegen we roepen schaduwen op die onzichtbaar blijven nemen luxe waren om nooit te vergeten we zoeken iets dat altijd blijft een zee achtervolgers, mijn onderduik wij activeren beelden tijdens de reis wij activeren wonden, leggen scherven uit, zoeken woorden erbij, we kijken de toestand […]

Lees verder