Sayonara Stutgard

Judith en ik kijken Forgetting Sarah Marshall

Het eerste wat ik dacht was: Oh, hij is helemaal niet zo lang. 
Ik denk hetzelfde als ik Marshall zie, die Marshall hier niet is. 
Fictie is verwarrend. Ik laat privé zwembaden en lobster dinners voor twee 
in LA links liggen, of rechts – het ligt eraan welke wereldkaart je voor je hebt. 
Judith en ik kwamen er vorige week achter dat Hawaï is omringd 
door kilometers water toen wij 
Google Earth eens goed bekeken. 

Watermannen moeten kunnen bewegen, zei Lisa laatst over haarzelf en ik
realiseerde mij toen pas hoe erg ik stilstond, hoe goed ik ben geworden in
luisteren. 
Geduld groeit blijkbaar door trauma. Het verbaast Anna niets dat ik 
niet van zwemmen houd – ik moet de grond kunnen voelen, 
controle is vereist. 

Mensen hebben geen idee wat er in het water verborgen zit.
Volgens Koleka Putuma is het gezout door het verdriet van onze voorouders. 
Ik vertel haar niet dat ik daar eens in geboren ben. 
Wij zijn nooit echt eilandmensen geweest, maar hebben toch altijd voor het water geleefd. 
Voordat ik een bril kreeg, was ik best een vrolijk meisje. 
Sterven door verdrinking is de beste vorm 
leerde ik in mijn online zelfmoordboekenclub. 

Aloe Vera werkt niet voor mijn soort littekens, oma,
maar er voor anderen zijn uiteindelijk wel. 

En als je een keer wil vluchten omdat je alles zat bent, 
hoe aard je dan? vraag ik Judith in paniek 
na onze ontdekking. 
Er gaat namelijk geen pont vanaf Honolulu naar centje.
Ik wil niet nadenken over wat er gebeurt als de pleuris uitbreekt.
Ik zie liever gestroomlijnde verbindingen, ik prefereer rechttoe rechtaan; 
ja, ik gebruik inderdaad Google Maps voor de route “huis – bieb”. 
Rogier zegt na het thuiskomen: 
Wij verdwalen nooit meer. 
Ik stel Ede voor. Ik kan verder gaan op de kaart voor hem. 
Hij is langer dan ooit en ik word toch steeds minder moe. 
Ik kan mezelf vergelijken met stil water, maar ik vind water als metafoor in een gedicht nogal cliché. Ik stel daarom een vuurtorenwachter-vergelijking voor, want soms ben je eraan toe om aan de kant te staan, 
om te wapperen met je vlaggetjes: iets meer naar links, nee, meer hier naartoe. Nu is het mijn beurt om een leuk verhaal te vertellen. 

Ik schep op over mijn rubberen boot: 
je kan je in één rechte lijn van Bunnik naar Utrecht laten drijven.  Hij is duidelijk niet onder de indruk. 
Dat mijn fysieke wereld zo klein qua oppervlakte is gebleven is een keuze. Ik ben knap genoeg 
om rijk te trouwen, maar Watermannen moeten kunnen bewegen. 
Sardientjes uit blik is volgens Biggie Smalls een prima maaltijd.
Vissen uit de Kromme Rijn kan je helaas niet eten. 

Comments

Sayonara Stutgard (1988, ja echt, sorry) is geboren en getogen in Utrecht en leeft voornamelijk in haar eigen bibliotheek. Soms gaat ze naar buiten om te werken in de Bieb. Verder identificeert ze zich steeds meer met Emily Gilmore. Eerder werk verscheen op Cipher Magazine. En oja, Uitgeverij Chaos. 

Cookie Mueller

Twee mensen – Baltimore – 1964

Vertaling: Lars Meijer

Lees verder

Peggy Verzett

bij het nawoord van het voorwoord
drijft groteske badeend in het park

Lees verder

Thomas Tidholm

Vanuit de ruimte kun je zien hoe over de aarde wolken en
        onbeheerde ecosystemen tevoorschijn worden geveegd.

Lees verder

Rozalie Hirs

kus de afwezigheid van kennis gedoemd tot waarheid
werkelijk open en wendbaar als een ziel onherroepelijk

Lees verder

Willemijn Kranendonk

Luister naar de woorden
van de Grote Godin

Lees verder

Alara Adilow

Infecties

Ik sluit mijn ogen, schuif de nacht

in een boot op het stadsplein.

Lees verder

Marie Kessels

Deze tekst is een voorpublicatie uit de roman ‘Levenshonger’ van Marie Kessels.

Lees verder

Obe Alkema

Vier van de eenenveertig aberraties die tezamen ‘Epoque’ vormen.

Lees verder

Mathijs Tratsaert

Alle andere vormen van gedachteloosheid zijn vrijwillig
is geschreven in een centauropstelling met de GPT-2 en GPT-3 natural language processoren van OpenAI.

Lees verder

Tonnus Oosterhoff

Vissen voelen geen pijn.
Koeien zijn blij in de brandende zon.
Mensen slachten humaan.
Jou zie ik graag ongelukkig.

Lees verder