Sayonara Stutgard

Judith en ik kijken Forgetting Sarah Marshall

Het eerste wat ik dacht was: Oh, hij is helemaal niet zo lang. 
Ik denk hetzelfde als ik Marshall zie, die Marshall hier niet is. 
Fictie is verwarrend. Ik laat privé zwembaden en lobster dinners voor twee 
in LA links liggen, of rechts – het ligt eraan welke wereldkaart je voor je hebt. 
Judith en ik kwamen er vorige week achter dat Hawaï is omringd 
door kilometers water toen wij 
Google Earth eens goed bekeken. 

Watermannen moeten kunnen bewegen, zei Lisa laatst over haarzelf en ik
realiseerde mij toen pas hoe erg ik stilstond, hoe goed ik ben geworden in
luisteren. 
Geduld groeit blijkbaar door trauma. Het verbaast Anna niets dat ik 
niet van zwemmen houd – ik moet de grond kunnen voelen, 
controle is vereist. 

Mensen hebben geen idee wat er in het water verborgen zit.
Volgens Koleka Putuma is het gezout door het verdriet van onze voorouders. 
Ik vertel haar niet dat ik daar eens in geboren ben. 
Wij zijn nooit echt eilandmensen geweest, maar hebben toch altijd voor het water geleefd. 
Voordat ik een bril kreeg, was ik best een vrolijk meisje. 
Sterven door verdrinking is de beste vorm 
leerde ik in mijn online zelfmoordboekenclub. 

Aloe Vera werkt niet voor mijn soort littekens, oma,
maar er voor anderen zijn uiteindelijk wel. 

En als je een keer wil vluchten omdat je alles zat bent, 
hoe aard je dan? vraag ik Judith in paniek 
na onze ontdekking. 
Er gaat namelijk geen pont vanaf Honolulu naar centje.
Ik wil niet nadenken over wat er gebeurt als de pleuris uitbreekt.
Ik zie liever gestroomlijnde verbindingen, ik prefereer rechttoe rechtaan; 
ja, ik gebruik inderdaad Google Maps voor de route “huis – bieb”. 
Rogier zegt na het thuiskomen: 
Wij verdwalen nooit meer. 
Ik stel Ede voor. Ik kan verder gaan op de kaart voor hem. 
Hij is langer dan ooit en ik word toch steeds minder moe. 
Ik kan mezelf vergelijken met stil water, maar ik vind water als metafoor in een gedicht nogal cliché. Ik stel daarom een vuurtorenwachter-vergelijking voor, want soms ben je eraan toe om aan de kant te staan, 
om te wapperen met je vlaggetjes: iets meer naar links, nee, meer hier naartoe. Nu is het mijn beurt om een leuk verhaal te vertellen. 

Ik schep op over mijn rubberen boot: 
je kan je in één rechte lijn van Bunnik naar Utrecht laten drijven.  Hij is duidelijk niet onder de indruk. 
Dat mijn fysieke wereld zo klein qua oppervlakte is gebleven is een keuze. Ik ben knap genoeg 
om rijk te trouwen, maar Watermannen moeten kunnen bewegen. 
Sardientjes uit blik is volgens Biggie Smalls een prima maaltijd.
Vissen uit de Kromme Rijn kan je helaas niet eten. 

Comments

Sayonara Stutgard (1988, ja echt, sorry) is geboren en getogen in Utrecht en leeft voornamelijk in haar eigen bibliotheek. Soms gaat ze naar buiten om te werken in de Bieb. Verder identificeert ze zich steeds meer met Emily Gilmore. Eerder werk verscheen op Cipher Magazine. En oja, Uitgeverij Chaos. 

Daniël Labruyère

Dataslag

Achter ons ligt de val van de
Sovjet- Unie en de dood van het
gesprek.

Lees verder

Annemieke Dannenberg

Geïnspireerd door de Tuin der lusten van Jheronimus Bosch en Dante’s Goddelijke Komedie, neemt verteller Annamaria Toverberg de luisteraar mee naar een cathartische kermis waar de bezoeker zelf een attractie wordt.

Lees verder

Liza de Rijk

Waar is mijn haai

Het water stroomt de baai binnen.
Wat stroomt er met het water de baai binnen?

Lees verder

Jeroen van Rooij

45°08’59.3″N 59°19’00.7″O

Zout.

Het land is vlak en wit, de lucht ook. De zwerm kraaien is gigantisch, ze landen op de elektriciteitskabels en op de daken van de huizen.

Lees verder

Yentl van Stokkum

GESPREK MET EMILY

je denkt dat je schrijver bent maar je bent een vrouw

Lees verder

Benjamin De Roover

algoritmes kunnen alles al
daarom, zachte Osama
zijn we hier

Lees verder

Michael Tedja

Maan   Mijn broer is zijn zaad kwijt omdat drugs de maag voedde van zijn stervende zus. Ik ben gestopt met het zweverige werk. Ooit had ik op een postkantoor gewerkt. Ik kon niets zien door die ouderwetse bril. Een universeel koortsmens betrok een vorm. Ik werkte er voor een broodmes en een scalpel. De […]

Lees verder

Arno Van Vlierberghe

Ex-Daemon   Hier staan we dan. Het einde helder, grotesk in zicht. Het krult zich snurkend tot een goed klinkend gedicht. Mooie holle woorden waar iedereen van houdt. Het romantiseren van de dood is een giftig iets. De dood van een fruitvlieg is niet tragisch, is hopeloos. Het beeld van de in witbier verdronken fruitvlieg […]

Lees verder

Anne Becking

Lees verder

Robin Ramael

het halting probleem   alles mengt met elkaar maar heel traag – marwin vos   het weer moet een vergissing zijn. zwerend in de bomen spuwen reigers braaf hun nesten aan elkaar, niemand had de bloesems wat dan ook gevraagd maar kijk, toch staan ze daar, geil en klaargemaakt, bestuurd door een zon die niet […]

Lees verder