Sayonara Stutgard

Judith en ik kijken Forgetting Sarah Marshall

Het eerste wat ik dacht was: Oh, hij is helemaal niet zo lang. 
Ik denk hetzelfde als ik Marshall zie, die Marshall hier niet is. 
Fictie is verwarrend. Ik laat privé zwembaden en lobster dinners voor twee 
in LA links liggen, of rechts – het ligt eraan welke wereldkaart je voor je hebt. 
Judith en ik kwamen er vorige week achter dat Hawaï is omringd 
door kilometers water toen wij 
Google Earth eens goed bekeken. 

Watermannen moeten kunnen bewegen, zei Lisa laatst over haarzelf en ik
realiseerde mij toen pas hoe erg ik stilstond, hoe goed ik ben geworden in
luisteren. 
Geduld groeit blijkbaar door trauma. Het verbaast Anna niets dat ik 
niet van zwemmen houd – ik moet de grond kunnen voelen, 
controle is vereist. 

Mensen hebben geen idee wat er in het water verborgen zit.
Volgens Koleka Putuma is het gezout door het verdriet van onze voorouders. 
Ik vertel haar niet dat ik daar eens in geboren ben. 
Wij zijn nooit echt eilandmensen geweest, maar hebben toch altijd voor het water geleefd. 
Voordat ik een bril kreeg, was ik best een vrolijk meisje. 
Sterven door verdrinking is de beste vorm 
leerde ik in mijn online zelfmoordboekenclub. 

Aloe Vera werkt niet voor mijn soort littekens, oma,
maar er voor anderen zijn uiteindelijk wel. 

En als je een keer wil vluchten omdat je alles zat bent, 
hoe aard je dan? vraag ik Judith in paniek 
na onze ontdekking. 
Er gaat namelijk geen pont vanaf Honolulu naar centje.
Ik wil niet nadenken over wat er gebeurt als de pleuris uitbreekt.
Ik zie liever gestroomlijnde verbindingen, ik prefereer rechttoe rechtaan; 
ja, ik gebruik inderdaad Google Maps voor de route “huis – bieb”. 
Rogier zegt na het thuiskomen: 
Wij verdwalen nooit meer. 
Ik stel Ede voor. Ik kan verder gaan op de kaart voor hem. 
Hij is langer dan ooit en ik word toch steeds minder moe. 
Ik kan mezelf vergelijken met stil water, maar ik vind water als metafoor in een gedicht nogal cliché. Ik stel daarom een vuurtorenwachter-vergelijking voor, want soms ben je eraan toe om aan de kant te staan, 
om te wapperen met je vlaggetjes: iets meer naar links, nee, meer hier naartoe. Nu is het mijn beurt om een leuk verhaal te vertellen. 

Ik schep op over mijn rubberen boot: 
je kan je in één rechte lijn van Bunnik naar Utrecht laten drijven.  Hij is duidelijk niet onder de indruk. 
Dat mijn fysieke wereld zo klein qua oppervlakte is gebleven is een keuze. Ik ben knap genoeg 
om rijk te trouwen, maar Watermannen moeten kunnen bewegen. 
Sardientjes uit blik is volgens Biggie Smalls een prima maaltijd.
Vissen uit de Kromme Rijn kan je helaas niet eten. 

Comments

Sayonara Stutgard (1988, ja echt, sorry) is geboren en getogen in Utrecht en leeft voornamelijk in haar eigen bibliotheek. Soms gaat ze naar buiten om te werken in de Bieb. Verder identificeert ze zich steeds meer met Emily Gilmore. Eerder werk verscheen op Cipher Magazine. En oja, Uitgeverij Chaos. 

Fabienne Rachmadiev

Ruderale vegetatie

Heel soms meen ik met mijn oog te blijven haken aan iets wat glinstert. Ik houd ervan om in het bos te wandelen. Je blijft altijd de autoweg horen, dat is jammer, maar volledige stilte zou me waarschijnlijk angst inboezemen.

Lees verder

Ismar Tirelli Neto

Adam moest de klei ongelukkig maken.

De engelen vermoedden het, een paar engelen ruzieden erover.

Jahweh trok partij voor de afleiding.
Op het zesde uur zette hij hem overeind. Sloot de bloemkwekerij.

Lees verder

Horácio Costa

Verjaardagen

Twintig jaar later is een roman van Alexandre Dumas
twee decennia stellen niets voor

Lees verder

Roberto Piva

Vroomheid

Ik gilde op de veelvlakken van Justitie mijn verslagen moment uit toen ik bont en blauw 

            werd geslagen

Lees verder

Onder het teken van Madame Satan: Queer schrijvers in Brazilië – Ricardo Domeneck

Wanneer ik terugkijk op mijn jeugd in het Brazilië van de vroege jaren tachtig, sta ik vaak versteld van de vreemde dubbelzinnigheden in de samenleving die me toen omringden.

Lees verder

Under the sign of Madame Satan: Queer writers in Brazil – Ricardo Domeneck

When I look back at my childhood in Brazil in the early 1980s, I am often taken aback by the strange dualities in the society that surrouned me then.

Lees verder

Nils Chr. Moe-Repstad

Vertaling: Liesbeth Huijer

03

Maar het lichaam is elke letter in de bacteriële catalogus

Lees verder

Bernke Klein Zandvoort

in het nieuwe jaar wilde ik los van het idee dat ik pas mag bestaan als ik maar genoeg uren heb gedraaid

Lees verder

Renata De Bonis

Lees verder

Sanne Kabalt

doodvissen                                  

wezenstrek
Met haar handen in het deeg weet ze wat ze doet.
Ze drukt haar palm in de zachte bol. De onderste
helft van haar gezicht is ontspannen, op haar
voorhoofd tekenen zich zeven denkrimpels af –
alsof het deeg haar iets vertelt dat haar verbaast.

Lees verder