Samuel Vriezen

Wie gaan jullie zijn, onzichtbare vrienden, wezens die weten?

In wat voor land van scheuren zullen zijn gelegen jullie wegen?

Kan ik mij zo uitzingen dat ook mijn vlees
De stof van jullie opkomst zal zijn geweest?

Wezens die weten, aller mensen overtreffende trappen,
Gemeenschap, generiek gefilterd, welke waarheid dwingt jullie wereld af
En hoe verdeelt zich het moment van wat er rest aan klappen?

Jullie, onverhoopten, voortgekropen uit de kieren der dingen
Perfectieloos in de landen waar alle mensen zullen hebben geleefd
En eindig zich richting vervuilde einders voortgesleept – als voorwaarden
Voor jullie, die de prullen oprapen en onvoorzien verbinden
Tot vreemd nieuws – zeg, zingt vast een echo terug van jullie naar mijn aarde?

Wat zal jullie noemen hebben omgewerkt, jullie virtuoze keus
Uit mijn afgetelde wereld, die jullie schuin en mogelijk doortrekken,
– barbaarse bende afvalschifters, schijnbaar zonder norm of naam –
Performance van het ongekende om een kronkelige leus
Die onaantoonbaar in alle namen, aller mensen dichte levens ligt te wekken
En om een nacht van onnoembare getallen vrij te zetten – bijeen
Te brengen wat zich door geen staat, in niet één stad verzamelen liet – en wat
Zal jullie naam zijn voor het schandaal dat ‘alle mensen’ niet mocht bestaan?

En wat als het vuil, finale gelijkmaker, de planeet totaal omzwerft,
De sporen van elk streven verklutst zijn tot soep, niets nog te winnen is
Uit de putten, spreiding vrijwel absoluut, dus geen beweging
Zich laat meten – rul werd de wereld, een open en complete kolonie –
Zullen ook jullie op drift zijn dan, of bleef een ruwere maat verzwegen
Die het continuüm discreet doorklieft – als alles is versneld tot rook
Maken neuzen nog onderscheid – begrijp ik dus goed dat jullie gelijkheid
Andere atomen behoeft, onwrikbare vrienden, moet ik dan atomen
Gaan vinden, helpt dat, of hoe wordt in jullie wereld een streep gekerfd
Die richting geeft – schuin en mogelijk op elke dichte plek – die ook
Voorbij de grenzen van alle afzienbare groei nog land belooft
Voor onooglijks, en zal dit jullie leren leven in omvangrijkheid,
Een gekrioel van kwetterende stoeten met elke richting op een hoofd?

Verantwoording

F1-F7 is een voorpublicatie uit de bundel De harmonie der scheuren, die binnenkort verschijnt bij uitgeverij het balanseer. Het gedicht F6 werd eerder gepubliceerd in Nieuw archief voor wiskunde (maart 2020) en in de bundel Barricadepoëzie (2021, red. Johan Sonnenschein en Kornee van der Haven).

Comments

Samuel Vriezen (1973) is componist en dichter. Maart 2025 verschijnt bij het balanseer zijn nieuwe dichtbundel, De harmonie der scheuren. Ook is hij bezig met een omvangrijk elektronische-muziekproject onder voorlopige naam Growths; op dit moment bestaat het uit honderd Fantasias.

Hank van der Heijden

dyslexie teelt welig in waynecorp worldwide
naast waanbeelden op miljarden schermen

Lees verder

Nguyễn Thị Mai

ik stift mijn lippen koraalrood
het kapitaal geeft aan dat ze mijn motivatie nog niet begrijpt

Lees verder

lj de brouwer

Zet u, antwoordde ik, moet ge een koffietje hebben? En zo is het begonnen.

Lees verder

Bert van Beek

wie zegt
dat je altijd kunt vertrekken,
begrijpt niet
hoe breuklijnen zich gedragen.

Lees verder

Dominique De Groen

Voor Bella glinsterde in de verte nog steeds de belofte van de final girl

Lees verder

Dennis Gaens

A little girl went crying. Poor Trey. Poor Trey. She had lost her dog. And someone thought she was saying poetry.

Lees verder

Forough Farrokhzad

Wat kan een moeras zijn behalve een broeiplek voor corrupte insecten?

Lees verder

Frances Welling

zal de rivier er klaar voor zijn?

Lees verder

Luna Schuddinck

hoe een goede erflater te zijn en geen invasieve exoot?
xoxo

Lees verder

Ljiljana D. Ćuk

Ik ben een nep-Orpheus, ik ben niet eens afgedaald naar de hel. Ik ben een vastgelopen boot van schijn.

Lees verder