Robin Ramael

onvolledigheid


vertel me niet wat ik gemist heb;

het jaar kruipt open als een brandend stuk papier

en ik ben eindelijk wakker, slof in berentrui tot in de keuken,

open de koelkast en doe hem weer dicht.

verdoofd laat ik de pannenkoeken aanbranden, zet me neer

en eet ze toch op, een magere straf voor een degoutante klootzak.

fucking idioot.


het is geen oorlog, maar op de klok van twaalf,

elke eerste maandag van de maand

komen er sirenes door de ruiten. de koffie trilt,

de eenden zwijgen, de suiker vloeit.

ik typ: ‘economie is een gevoel van paniek’

en kruip terug in bed.


het internet doet raar,

het zit me al de hele ochtend aan te staren

alsof het iets van me verwacht. af en toe

zal het met vol gewicht gaan zitten op mijn borstkas,

me de handen op de wangen leggen en me tongen tot ik proest.

het zit niet in je hoofd. er is iets mis,

laat ik het in mij glijden. ik ben de pijn

al lang gewoon, hoe het prikt en wringt,

en hoe eens het trilt, het mij bezit.


noem het een ritueel, data die per ongeluk

tot iets gecombineerd de plooien in mijn buik

verkent, weet wat ik lekker vind. ze dendert

door de kleine hersenen, wordt gezoogd

aan de neuronen. ik ben een van de filters

die pixels schokkerig omzet tot haptische feedback,

een trechter voorspelling-correctie

tot bargraph in een pdf uit reportlab.


pas in subspace komt mijn lijf tot bloei.

in de lieve dreiging van vernietiging

durft mijn stem nog te bestaan, te zijn zoals hij is;

teer en dwingend, ongelofelijk maar waar.

wie heeft er mijn lichaam gestolen;

en vooral: wie wil het nog terug?


even is de drup van dopamine op lakens een stilte

die vasthangt als zout in de mond. grijp niet

naar de keukenrol, kijk niet naar opzij,

het zou het verpesten. blijf nog heel

even hier, tot je spieren verzakken en veeg dan

de schuld van je smerige dijen; vergeet het, negeer het,

vergeef tot het bonkt.




Comments

Robin Ramael is dichter, activist en ingenieur. Hij is afkomstig uit Brussel en woont en werkt in Amsterdam.

Fabienne Rachmadiev

Ruderale vegetatie

Heel soms meen ik met mijn oog te blijven haken aan iets wat glinstert. Ik houd ervan om in het bos te wandelen. Je blijft altijd de autoweg horen, dat is jammer, maar volledige stilte zou me waarschijnlijk angst inboezemen.

Lees verder

Ismar Tirelli Neto

Adam moest de klei ongelukkig maken.

De engelen vermoedden het, een paar engelen ruzieden erover.

Jahweh trok partij voor de afleiding.
Op het zesde uur zette hij hem overeind. Sloot de bloemkwekerij.

Lees verder

Horácio Costa

Verjaardagen

Twintig jaar later is een roman van Alexandre Dumas
twee decennia stellen niets voor

Lees verder

Roberto Piva

Vroomheid

Ik gilde op de veelvlakken van Justitie mijn verslagen moment uit toen ik bont en blauw 

            werd geslagen

Lees verder

Onder het teken van Madame Satan: Queer schrijvers in Brazilië – Ricardo Domeneck

Wanneer ik terugkijk op mijn jeugd in het Brazilië van de vroege jaren tachtig, sta ik vaak versteld van de vreemde dubbelzinnigheden in de samenleving die me toen omringden.

Lees verder

Under the sign of Madame Satan: Queer writers in Brazil – Ricardo Domeneck

When I look back at my childhood in Brazil in the early 1980s, I am often taken aback by the strange dualities in the society that surrouned me then.

Lees verder

Nils Chr. Moe-Repstad

Vertaling: Liesbeth Huijer

03

Maar het lichaam is elke letter in de bacteriële catalogus

Lees verder

Bernke Klein Zandvoort

in het nieuwe jaar wilde ik los van het idee dat ik pas mag bestaan als ik maar genoeg uren heb gedraaid

Lees verder

Renata De Bonis

Lees verder

Sanne Kabalt

doodvissen                                  

wezenstrek
Met haar handen in het deeg weet ze wat ze doet.
Ze drukt haar palm in de zachte bol. De onderste
helft van haar gezicht is ontspannen, op haar
voorhoofd tekenen zich zeven denkrimpels af –
alsof het deeg haar iets vertelt dat haar verbaast.

Lees verder