Robin Ramael

onvolledigheid


vertel me niet wat ik gemist heb;

het jaar kruipt open als een brandend stuk papier

en ik ben eindelijk wakker, slof in berentrui tot in de keuken,

open de koelkast en doe hem weer dicht.

verdoofd laat ik de pannenkoeken aanbranden, zet me neer

en eet ze toch op, een magere straf voor een degoutante klootzak.

fucking idioot.


het is geen oorlog, maar op de klok van twaalf,

elke eerste maandag van de maand

komen er sirenes door de ruiten. de koffie trilt,

de eenden zwijgen, de suiker vloeit.

ik typ: ‘economie is een gevoel van paniek’

en kruip terug in bed.


het internet doet raar,

het zit me al de hele ochtend aan te staren

alsof het iets van me verwacht. af en toe

zal het met vol gewicht gaan zitten op mijn borstkas,

me de handen op de wangen leggen en me tongen tot ik proest.

het zit niet in je hoofd. er is iets mis,

laat ik het in mij glijden. ik ben de pijn

al lang gewoon, hoe het prikt en wringt,

en hoe eens het trilt, het mij bezit.


noem het een ritueel, data die per ongeluk

tot iets gecombineerd de plooien in mijn buik

verkent, weet wat ik lekker vind. ze dendert

door de kleine hersenen, wordt gezoogd

aan de neuronen. ik ben een van de filters

die pixels schokkerig omzet tot haptische feedback,

een trechter voorspelling-correctie

tot bargraph in een pdf uit reportlab.


pas in subspace komt mijn lijf tot bloei.

in de lieve dreiging van vernietiging

durft mijn stem nog te bestaan, te zijn zoals hij is;

teer en dwingend, ongelofelijk maar waar.

wie heeft er mijn lichaam gestolen;

en vooral: wie wil het nog terug?


even is de drup van dopamine op lakens een stilte

die vasthangt als zout in de mond. grijp niet

naar de keukenrol, kijk niet naar opzij,

het zou het verpesten. blijf nog heel

even hier, tot je spieren verzakken en veeg dan

de schuld van je smerige dijen; vergeet het, negeer het,

vergeef tot het bonkt.




Comments

Robin Ramael is dichter, activist en ingenieur. Hij is afkomstig uit Brussel en woont en werkt in Amsterdam.

Renata De Bonis

Lees verder

Sanne Kabalt

doodvissen                                  

wezenstrek
Met haar handen in het deeg weet ze wat ze doet.
Ze drukt haar palm in de zachte bol. De onderste
helft van haar gezicht is ontspannen, op haar
voorhoofd tekenen zich zeven denkrimpels af –
alsof het deeg haar iets vertelt dat haar verbaast.

Lees verder

Anneke Brassinga

Orgelend
een improvisatie voor ih

In de buik van de enige de benige homvis
waarin u ik was en mij u wast,
zegevierende een echt tussen zeeduivels.

Lees verder

Roos Vlogman

Poëzie van Roos Vlogman.

Lees verder

Marieke Polderdijk

Het evangelie volgens Matteüs
De vroedvrouw woonde al bij me

Lees verder

Daniël Labruyère

Dataslag

Achter ons ligt de val van de
Sovjet- Unie en de dood van het
gesprek.

Lees verder

Annemieke Dannenberg

Geïnspireerd door de Tuin der lusten van Jheronimus Bosch en Dante’s Goddelijke Komedie, neemt verteller Annamaria Toverberg de luisteraar mee naar een cathartische kermis waar de bezoeker zelf een attractie wordt.

Lees verder

Liza de Rijk

Waar is mijn haai

Het water stroomt de baai binnen.
Wat stroomt er met het water de baai binnen?

Lees verder

Jeroen van Rooij

45°08’59.3″N 59°19’00.7″O

Zout.

Het land is vlak en wit, de lucht ook. De zwerm kraaien is gigantisch, ze landen op de elektriciteitskabels en op de daken van de huizen.

Lees verder

Yentl van Stokkum

GESPREK MET EMILY

je denkt dat je schrijver bent maar je bent een vrouw

Lees verder