Robin Ramael

onvolledigheid


vertel me niet wat ik gemist heb;

het jaar kruipt open als een brandend stuk papier

en ik ben eindelijk wakker, slof in berentrui tot in de keuken,

open de koelkast en doe hem weer dicht.

verdoofd laat ik de pannenkoeken aanbranden, zet me neer

en eet ze toch op, een magere straf voor een degoutante klootzak.

fucking idioot.


het is geen oorlog, maar op de klok van twaalf,

elke eerste maandag van de maand

komen er sirenes door de ruiten. de koffie trilt,

de eenden zwijgen, de suiker vloeit.

ik typ: ‘economie is een gevoel van paniek’

en kruip terug in bed.


het internet doet raar,

het zit me al de hele ochtend aan te staren

alsof het iets van me verwacht. af en toe

zal het met vol gewicht gaan zitten op mijn borstkas,

me de handen op de wangen leggen en me tongen tot ik proest.

het zit niet in je hoofd. er is iets mis,

laat ik het in mij glijden. ik ben de pijn

al lang gewoon, hoe het prikt en wringt,

en hoe eens het trilt, het mij bezit.


noem het een ritueel, data die per ongeluk

tot iets gecombineerd de plooien in mijn buik

verkent, weet wat ik lekker vind. ze dendert

door de kleine hersenen, wordt gezoogd

aan de neuronen. ik ben een van de filters

die pixels schokkerig omzet tot haptische feedback,

een trechter voorspelling-correctie

tot bargraph in een pdf uit reportlab.


pas in subspace komt mijn lijf tot bloei.

in de lieve dreiging van vernietiging

durft mijn stem nog te bestaan, te zijn zoals hij is;

teer en dwingend, ongelofelijk maar waar.

wie heeft er mijn lichaam gestolen;

en vooral: wie wil het nog terug?


even is de drup van dopamine op lakens een stilte

die vasthangt als zout in de mond. grijp niet

naar de keukenrol, kijk niet naar opzij,

het zou het verpesten. blijf nog heel

even hier, tot je spieren verzakken en veeg dan

de schuld van je smerige dijen; vergeet het, negeer het,

vergeef tot het bonkt.




Comments

Robin Ramael is dichter, activist en ingenieur. Hij is afkomstig uit Brussel en woont en werkt in Amsterdam.

Max Urai

De auteur wil de volgende personen en instanties bedanken voor hun hulp bij de totstandkoming van deze roman.

Lees verder

Anne Marijn Voorhorst

 In het Westfield Forum ruikt het niet naar urine maar naar
    parfums van alle bezoekers, plus die die er te koop zijn, plus die van de zangeressen die
    door Les Halles galmen

Lees verder

Cookie Mueller

Twee mensen – Baltimore – 1964

Vertaling: Lars Meijer

Lees verder

Peggy Verzett

bij het nawoord van het voorwoord
drijft groteske badeend in het park

Lees verder

Thomas Tidholm

Vanuit de ruimte kun je zien hoe over de aarde wolken en
        onbeheerde ecosystemen tevoorschijn worden geveegd.

Lees verder

Rozalie Hirs

kus de afwezigheid van kennis gedoemd tot waarheid
werkelijk open en wendbaar als een ziel onherroepelijk

Lees verder

Willemijn Kranendonk

Luister naar de woorden
van de Grote Godin

Lees verder

Alara Adilow

Infecties

Ik sluit mijn ogen, schuif de nacht

in een boot op het stadsplein.

Lees verder

Marie Kessels

Deze tekst is een voorpublicatie uit de roman ‘Levenshonger’ van Marie Kessels.

Lees verder

Obe Alkema

Vier van de eenenveertig aberraties die tezamen ‘Epoque’ vormen.

Lees verder