Nguyễn Thị Mai


ik ben een maatschappelijk probleem 

 

in 2018 wil ik een gemene chili peperplant groeien
zodat ik jullie allemaal kan vergiftigen afbreken
en doen herleven als schimmel
dit is een vorm van wereldpolitiek

ik heb al een tijdje niet geslapen
slenter door de stad en staar naar mijn mobiel
liefste, de dagen zijn lang zonder je
stuur me aub een youtubevideo over onze diaspora

soms was ik liever in frankrijk opgegroeid
wat hebben nederland en vietnam nou met elkaar te maken
mijn koortsige geschiedenis past nagenoeg in
chinese overheersing franse bezetting amerikaans imperialisme

jullie extreme narratieven overweldigen me
ik ben zo stil dat ik niet meer weet waarom ik stil ben
& deze schreeuwerige roze kleur staat mijn boot niet
hoe vaar ik weg uit deze levende driehoek

ik probeer mijn oceanische voorouderen te lokken
ze zijn hongerig maar de mango’s hier zijn zuur
dus komt er niemand in mijn woonkamer
mijn wanhopige gelach daalt neer in as

“ik droomde over de toekomst
ik rende weg maar waar ik ook rende
ze vonden me nog steeds”
het is waar dat ik pijn heb

ik probeerde het licht te vangen
maar bleef steken in modderig water
langzaam verviel het cyaan tot een waterig graf
en toen verdween ik

mijn diaspora groeide enkel door nederland even te vernietigen
een wit instituut wierp mij over de atlantische oceaan
ik observeerde, berekende en beet van me af
ik trok een land in dat niet het mijne was

een vietnamese strijder hielp mij
we spraken met elkaar in drie gebroken talen
onder de tafel raakten onze knieën elkaar
in de sociaaleconomische strijd verscheen een zilveren barst

met mijn vervalste engels schreef ik een ongelukkig manifest
en leerde zo dat mijn waarheid niet goed verkoopt
dus verzin ik wat bij elkaar, soms lieg ik
als een soort futuristische archeologische arbeid

Nederland, ik waan me zo alleen
zelfs in je wateren vind ik geen Vietnamese dichters
wel vind ik precariteitsprietpraat, verongelijkte Mettesfanboys
en dichters die nog steeds de moderniteit aanhangen

Nederland, weet je, ik wil overleven
dus vecht ik om aan tafel te verschijnen
ik ben dankbaar, dat wil zeggen, ik klaag alleen strategisch
er zijn zinnen die ik hier nog niet kan uitspreken

je wordt eindelijk wakker, Nederland
al is het idee van ontwaken inmiddels problematisch
maar ook trage onwillige ritmes veranderen
het aan alles ten grondslag liggende muzikale

dit is mijn kleverige era, het duurde even
ik moest mezelf opnieuw afvragen waar wat wie mijn grond is
ik leerde zelfs het onkruid liefhebben
keerde mijn gezicht eindelijk naar de zon

het is mogelijk om in de communistische droom te geloven
& je te verkopen aan het kapitaal
toch? ja, schatje, ik ga voor het kapitaal
ik wil een cappuccino drinken alsof het niets is

ik doe mijn oorbellen uit
krabben groeien niet zonder te verschalen
ik noem poëzie een vrijetijdsbesteding
wat is erger: het idee van vrijetijdsbesteding of het idee van vrije tijd

voorlopig vermaak ik mezelf met kerosine schoonheid
mooi meisje met je korte haren
vanavond wil ik dat je me choket

.
langzaam lik ik het kapitaal

fluister de woorden die ik uit mijn hoofd heb geleerd
en bid dat deze golf de laatste golf zal zijn
ik ben nog altijd een loonarbeider en geen zzp’er

ik vrees vooral een leven als zzp’er
echt, ik flirt liever met het kapitaal
dan dat ik onbetaald arbeid verricht
inschikkelijke ja’s uitdeel en participeer in optimisme

ik stift mijn lippen koraalrood
het kapitaal geeft aan dat ze mijn motivatie nog niet begrijpt
ze meent dat ik op meerdere niveaus inzetbaar ben
ik knik en lach minzaam

“was ik aangeschoten toen we elkaar ontmoetten?”
ik denk aan mijn schulden en zweer trouw
ik bezing de geschiedenis van mijn lage landen
een droom richt zich altijd tot het einde van een wereld

het is nog niet te laat voor systeemkritiek
nederland koloniseerde vijfhonderd jaar
minstens vijfhonderd jaar duurt het dekoloniseren
je wilt uitzicht? fuck uitzicht

er landde eens een vlinder op nazik
hierdoor weet ik dat de hemel lekt
dat de witte mannelijke academicus een uitstervende soort is
een venijnige magenta laait eindelijk op

mama, ik wil mezelf niet meer verdedigen
het is vermoeiend en vernederend
ik schrijf al zo lang in tweede talen
ook ik verdien een glanzende schub

 

Comments

Nguyễn Thị Mai (1992) is een Vietnamese dichter. Ze studeerde filosofie aan de Universiteit van Amsterdam. Haar Nederlandstalige debuut, een reeks prozagedichten met de titel “het juiste aandeel ultraviolet,” verscheen in het najaar van 2017 in literair tijdschrift nY.

Benjamin De Roover

 

Lees verder

Michael Tedja

Maan   Mijn broer is zijn zaad kwijt omdat drugs de maag voedde van zijn stervende zus. Ik ben gestopt met het zweverige werk. Ooit had ik op een postkantoor gewerkt. Ik kon niets zien door die ouderwetse bril. Een universeel koortsmens betrok een vorm. Ik werkte er voor een broodmes en een scalpel. De […]

Lees verder

Arno Van Vlierberghe

Ex-Daemon   Hier staan we dan. Het einde helder, grotesk in zicht. Het krult zich snurkend tot een goed klinkend gedicht. Mooie holle woorden waar iedereen van houdt. Het romantiseren van de dood is een giftig iets. De dood van een fruitvlieg is niet tragisch, is hopeloos. Het beeld van de in witbier verdronken fruitvlieg […]

Lees verder

Anne Becking

Lees verder

Robin Ramael

het halting probleem   alles mengt met elkaar maar heel traag – marwin vos   het weer moet een vergissing zijn. zwerend in de bomen spuwen reigers braaf hun nesten aan elkaar, niemand had de bloesems wat dan ook gevraagd maar kijk, toch staan ze daar, geil en klaargemaakt, bestuurd door een zon die niet […]

Lees verder

Maja Solar

Vertaling: Emma Kosanović   Wanneer alles een luxe is vandaag heb ik tien euro verloren zevenenvijftig appels door honderdtweeënveertig enthousiaste stappen en toen viel ik flauw uit angst voor armoede ik heb een map over al het onrecht in de wereld gemaakt van haren die zich op een tapijt ophopen ik schudde de tweelingkussens op ’s […]

Lees verder

Obe Alkema

JUST THE TIP Soms jouw eigendom. De dichter schept in navolging van het beleid. Red deze zielige zeehond liever niet. Ik hang van je af, doordat je van mij afhangt. Dat leerden we niet op de leerschool. Tegenslag leerde ik omarmen. Tegenslag is mijn leermeester. In scherven valt het maanlicht. Ik bind het koord. Pirateske […]

Lees verder

Veva Leye

Lees verder

Samplekanon feat. Babelsprech International: 23 november in Rotterdam

Als afsluiting van vijf jaar Babelsprech International vindt op verschillende podia in Europa tegelijkertijd een poëzieavond plaats. Samplekanon viert vijf jaar Babelsprech International in Leeszaal Rotterdam West met optredens van zes geweldige dichters: Dean Bowen Asha Karami Obe Alkema Sayonara Stutgard Benjamin De Roover Linda Carolien Veldman Locatie: Leeszaal Rotterdam West Aanvang: 19:00 Toegang: gratis […]

Lees verder

Maxime Garcia Diaz

hou op met in de honger wonen   slowly heating sweetened milk to create a substance similar to caramel. Het lichaam begint te kloppen misselijk zoals een carcinogeen hart klopt of zoals        Het holt zichzelf uit. Het vult zichzelf traag met zwellende rook en je voelt je als een kale boomtak reiken om een wolk, […]

Lees verder