Marieke Polderdijk

Het evangelie volgens Matteüs
De vroedvrouw woonde al bij me

1 In het geheim had ik gemeenschap met
mijn eigen stem en uit mijn rivier werd een
droom verwekt. Mijn hele lichaam stroomde als
wilde honing naar een pasgeboren, onblusbaar,
bewierookt vuur tussen mijn benen.
De mannen stelden een nauwkeurig onderzoek
in. Schonken me een heilige ster, een zwangere
koning, een luid wenende mantel, wierpen
sandalen in het vuur.
Je hoeft echter niet te worden getroost als er
een roepende duif op je is neergedaald.
Ik was bevrijd van mijn eigen naam.

Het evangelie volgens Marcus
Nieuws

2 Toen waren er geen mannen en vrouwen
meer, alleen nog zwijgende, gelijke lichamen die
ieder door één deel aarde en één deel huid
werden aangeraakt.
Woorden schoten massaal stuiptrekkend wortel
en kwamen uit het water omhoog.
Mijn schoonmoeder was godzijdank zoals
gewoonlijk thuis. Ditmaal wel volledig
verbijsterd.
Het is als het bidden in je slaap:
het lijkt het eenzaamste reinigingsoffer van de
hele stad, maar als het schreeuwen naar het
oude stof na alle jonge wijn een beetje opschiet,
dan dragen je vrienden binnen de kortste keren
een godvergeten bloeiend korenveld je
openscheurende bootje binnen, dat daarmee zo
groot wordt dat de varkens van de hemel in zijn
rotsachtige schaduw kunnen drijven.  

Ik draag niet langer mijn sandalen in het water:
de stenen op de bodem heb ik zacht gelikt.
Soms vrees ik het water.
Soms vrees ik mijn naakte voeten.      

Het evangelie volgens Lucas
Drink uw naaste als uzelf

3 Een mensendochter blinddoekt mij en legt
haar lippen aan mijn huid. Ze kust mijn armen,
wrijft over mijn hongerige benen en luistert
naar mijn lichaam dat als een albasten flesje
geurt naar waterzucht.
Mijn denken heft haar zwaard naar deze
huidvraat als een zich terugtrekkende maag met
doodsangst. Staat op, loopt.
Tot het aanraken echter zo onophoudelijk voelt
dat ik de varkens  in mijn eigen oog niet meer
zie. De mensendochter drijft mijn bloed als
olijfolie door het grensgebied heen, vloeit het
naar de overkant van het meer.
Ik roep luid: ‘Daar is het!’ en braak heilige
grond uit als een verkondiging.
Mijn voeten kruipen uit hun gescheurde holen
en vinden gerechtigheid. Ze komen in dit nu tot
inkeer in een nieuw, nat fundament.  

Zij is de dochter van de berg, de dochter van het
dragen, de dochter van het vragen, de dochter
van het scheuren, de dochter van het afrollen,
de dochter van het neervallen, de dochter van
het vergaan, de dochter van het verwekken, de
dochter van het vloeien, de dochter van het
kind, de dochter van de tranen, de dochter van
de vader, de dochter van het luisteren, de
dochter van het vissen, de dochter van het
woord, de dochter van het spreken, de dochter
van het zingen, de dochter van het roepen, de
dochter van het vlees, de dochter van het baren,
de dochter van het aanraken, van de voet, van
de berg.

Het evangelie volgens Johannes
In witte koningskleren

4 Daar liep zij een olijfgaard in, als een
dorstige moeder.

Comments

Marieke Polderdijk loopt, ligt, klimt, filmt, roept, zingt, tekent, kleit en schrijft. Marieke is in 1994 geboren in een gehuchtje in het vlakke Zeeland en studeerde Creative Writing aan ArtEZ in het heuvelige Arnhem. Met zelfontworpen landschapsrituelen onderzoekt Marieke hoe te wonen en bewegen in een lichaam, een landschap, een taal en een stem. De beelden, beweging, tekst en klank die hieruit voortkomen, werden tijdens haar afstudeerjaar gebundeld in de podcast 'tietietietie' en kwamen samen op de vloer tijdens een interdisciplinaire afstudeerperformance, getiteld 'Hier'. Mariekes performances waren te zien bij o.a. Hoogte80 Festival, het Wintertuinfestival, Frontaal, Luxor Live en Theater Oostpool. Poëzie van Marieke verscheen eerder in Kluger Hans, Sintel en op de Notulen van het Onzichtbare. In 2018 won ze met haar poëzie de voorronde van Write Now! Nijmegen. Foto: Wouter le Duc 

Renata De Bonis

Lees verder

Sanne Kabalt

doodvissen                                  

wezenstrek
Met haar handen in het deeg weet ze wat ze doet.
Ze drukt haar palm in de zachte bol. De onderste
helft van haar gezicht is ontspannen, op haar
voorhoofd tekenen zich zeven denkrimpels af –
alsof het deeg haar iets vertelt dat haar verbaast.

Lees verder

Anneke Brassinga

Orgelend
een improvisatie voor ih

In de buik van de enige de benige homvis
waarin u ik was en mij u wast,
zegevierende een echt tussen zeeduivels.

Lees verder

Roos Vlogman

Poëzie van Roos Vlogman.

Lees verder

Robin Ramael

onvolledigheid

vertel me niet wat ik gemist heb;

het jaar kruipt open als een brandend stuk papier

Lees verder

Daniël Labruyère

Dataslag

Achter ons ligt de val van de
Sovjet- Unie en de dood van het
gesprek.

Lees verder

Annemieke Dannenberg

Geïnspireerd door de Tuin der lusten van Jheronimus Bosch en Dante’s Goddelijke Komedie, neemt verteller Annamaria Toverberg de luisteraar mee naar een cathartische kermis waar de bezoeker zelf een attractie wordt.

Lees verder

Liza de Rijk

Waar is mijn haai

Het water stroomt de baai binnen.
Wat stroomt er met het water de baai binnen?

Lees verder

Jeroen van Rooij

45°08’59.3″N 59°19’00.7″O

Zout.

Het land is vlak en wit, de lucht ook. De zwerm kraaien is gigantisch, ze landen op de elektriciteitskabels en op de daken van de huizen.

Lees verder

Yentl van Stokkum

GESPREK MET EMILY

je denkt dat je schrijver bent maar je bent een vrouw

Lees verder