Gilles Boeuf

hele grote sprongen

om aan mijzelf voorbij te raken dacht
ik mijzelf vooruit
             in wortelsappen, al dacht ik niet,
             een heel leeg landschap
omvormt mij en mijn buigzame takken
zijn sprongsgewijs uit mij geboord
en uit de verte
door lagen sediment zet zich- nu nog in mist- een variabele vorm af

ik kan niet anders, de variabelen beheersen mij, ze beheersen mij
met de kracht van planeten en plantvariaties
mijn huid verstuift
de ruimte in en overal is pijn en
             de omarming van pijn

overal denk ik nog aan
             vergeten dieren en
stenen die miljarden jaren dragen, die uit de verte komen

die tot mij komen

vol van onduidelijkheid

en alles

ik bracht jou de diepe organisatie van mijn membranen

op het bospad – ik was het niet echt zelf, ik
kan het niet geweest zijn, ik wilde mijzelf wel
aanbieden, helemaal
en wilde uit de verte mijzelf oppakken en celmatig
neersmijten op jouw weg-  gooide ik mijzelf neer om in foetushouding
echt te worden, heel echt

maar mijn membranen zijn zelf een membraam en zijn
niet van mij, krijg ik de indruk en het bos groeit
dicht en wat doe jij daar?
              jij tegen wie ik levenslang praat, jij
              die

we kwamen niet verder en het bospad verstrooide ons
en we zagen een tak, ik was het niet, maar was daar ergens
bij die tak en met jou en een en al

op het bospad en voortkruipend kwam
de voortdurende regen zonder onderdak
en om zo voortgejaagd te worden, zo opgezweept,

ik bracht jou de diepe organisatie van mijn membranen
maar mijn voet brak af en de tak doorboorde het

en alles, alles

*
Gilles Boeuf (Boulogne-Billancourt, 1970) debuteerde in 1998 met Gedichten, verschenen bij Uitgeverij Perdu. Dit debuut werd in 2002 gevolgd door In het groene licht, uitgegeven door Meulenhoff. In 2006 verscheen zijn derde poëziebundel Verte en bij dezelfde uitgeverij, De Contrabas, verscheen in 2012 zijn vierde bundel: Buiten Slapen. Over de geschiedenis van zijn familie schreef Gilles Boeuf samen met zijn zus, Marie Boeuf, een kinderboek: De laatste prins. Een combinatie van zijn poëzie en fotografisch werk, Oog Arm Geit, publiceerde hij als chapbook bij Halverwege Chapbooks (2016). Daarnaast schrijft Gilles Boeuf gedichten in opdracht voor de stichting De Eenzame Uitvaart. Hij woont en werkt in Den Haag.

Comments


Notice: Uninitialized string offset: 0 in /var/www/vhosts/samplekanon.com/httpdocs/wp-includes/class-wp-query.php on line 3379

Tonnus Oosterhoff

Vissen voelen geen pijn.
Koeien zijn blij in de brandende zon.
Mensen slachten humaan.
Jou zie ik graag ongelukkig.

Lees verder

Mia You

PATRICIDE AND PARTIES

1.
I came up the stairs to find
a terrible violence had occurred –

Lees verder

Gilles Boeuf

restricties

je richt je naar iets dat niet van jou is:
uit een ooghoek bij de rivier zie je varens die
met dubbele bladeren, onderwerping, net als jij zijn
‘net als’ staat in je zinnen, in je benen en valt naar buiten

Lees verder

Fabienne Rachmadiev

Ruderale vegetatie

Heel soms meen ik met mijn oog te blijven haken aan iets wat glinstert. Ik houd ervan om in het bos te wandelen. Je blijft altijd de autoweg horen, dat is jammer, maar volledige stilte zou me waarschijnlijk angst inboezemen.

Lees verder

Ismar Tirelli Neto

Adam moest de klei ongelukkig maken.

De engelen vermoedden het, een paar engelen ruzieden erover.

Jahweh trok partij voor de afleiding.
Op het zesde uur zette hij hem overeind. Sloot de bloemkwekerij.

Lees verder

Horácio Costa

Verjaardagen

Twintig jaar later is een roman van Alexandre Dumas
twee decennia stellen niets voor

Lees verder

Roberto Piva

Vroomheid

Ik gilde op de veelvlakken van Justitie mijn verslagen moment uit toen ik bont en blauw 

            werd geslagen

Lees verder

Onder het teken van Madame Satan: Queer schrijvers in Brazilië – Ricardo Domeneck

Wanneer ik terugkijk op mijn jeugd in het Brazilië van de vroege jaren tachtig, sta ik vaak versteld van de vreemde dubbelzinnigheden in de samenleving die me toen omringden.

Lees verder

Under the sign of Madame Satan: Queer writers in Brazil – Ricardo Domeneck

When I look back at my childhood in Brazil in the early 1980s, I am often taken aback by the strange dualities in the society that surrouned me then.

Lees verder

Nils Chr. Moe-Repstad

Vertaling: Liesbeth Huijer

03

Maar het lichaam is elke letter in de bacteriële catalogus

Lees verder