Feestsample (2): Anna van Leeuwen

Welgericht mikken

Het is de nacht voor oud en nieuw. Ik lig in bed, met een geheime fantasie. Op mijn straat wordt vuurwerk geknald. Voor de duidelijkheid: dit is niet mijn fantasie, dit is de realiteit. Het geknal houdt me wakker. Men weet de knallen zo te doseren dat ieder half uur ergens een vuurwerkbom en een scooteralarm afgaan. Elk kwartier een rotje, precies op onze stoep gegooid. Dit doseren fascineert me. Of zouden ze steeds een half uur lang een bom bouwen en ‘m dan afsteken?

Vanmiddag ben ik met mijn boodschappen gauw mijn huis ingevlucht. Achter mij gooiden een paar rotjongens hun rotjes achteloos voor hun voeten, tussen het winkelende publiek dat steeds panisch uiteen stoof. Dat achteloos gooien zouden ze vast gauw verruilen voor welgericht mikken in mijn capuchon, wist ik. Dus zette ik het op een snelwandelen, waarmee ik vast een nog aantrekkelijker doelwit werd (NB: ook dit is fantasie, maar niet geheim).

Hoe die bommen nu heten, weet ik niet. Maar een dikke twintig jaar geleden waren het strijkers, die klinken net zo hard als kanonslagen, volgens Wikipedia (nl.wikipedia.org/wiki/Stijker_(vuurwerk)), wat dat ook mogen zijn. Ze waren en zijn verboden, maar je kon er makkelijk aan komen, had mijn grote broer gemerkt. Het was voor het eerst dat ik met deze verkrijgbaarheid van illegale waren werd geconfronteerd. Mijn ouders gingen er pedagogisch correct mee om en vroegen mijn zwijgende grote broer onder het eten: “Is er iets wat je ons wilt vertellen?” Hij huilde. De lading strijkers bleek verstopt in het poppenbed van mijn nichtje, met haar medeweten overigens. Het hele drama, huisarrest volgde, nam in mijn hoofd oorlogse proporties aan. Verzetskranten, had ik ooit geleerd, werden toch ook in kinderwagens gesmokkeld? Misschien wisten mijn neefje en nichtje dat ook.

Een burgeroorlog, dat is het in mijn buurt. En mijn geheime fantasie past daarbij. Ik lig op mijn buik op ons Parijse balkonnetje. Het balkonnetje waarop we soms staan als de brandweer is uitgerukt of als er wordt getoeterd of geschreeuwd in de straat. In mijn handen klem ik een geweer. Mijn capuchon heb ik over mijn hoofd getrokken. De lichten in ons huis zijn uit. De rotjongens staan in het schijnsel van de straatlantaarn aan de overkant. Ik zie ze aansteken, ik zie de lont gloeien, ik zie ze gooien, ik mik, ik tel, ik schiet. Eén knal, raak. Precies als op de kermis, van de vijf vingers blijven er vier over, of minder. Ik sluip mijn huis in, hang mijn jas aan de kapstok en het geweer terug aan de muur. Zachtjes ga ik weer naast mijn vriend liggen, die zich omdraait. Op straat schreeuwt iemand, maar ik kan gaan slapen.


Lees hier de eerste feestsample van Anna van Leeuwen 
Anna van Leeuwen (1982) is web- en eindredacteur van kunsttijdschrift Kunstbeeld en redacteur vanhard//hoofd. Na haar studie Wijsbegeerte schreef ze over hedendaagse kunst voor o.m. Tubelight, de Volkskrant en Liefde in de stad. Op hard//hoofd schreef en schrijft ze verhalen naar aanleiding van contactadvertenties en oproepen in de Albert Heijn. Zie ook: www.annavanleeuwen.nl

Comments

One thought on “Feestsample (2): Anna van Leeuwen

Comments are closed.


Notice: Uninitialized string offset: 0 in /var/www/vhosts/samplekanon.com/httpdocs/wp-includes/class-wp-query.php on line 3149

Asha Karami

kapitalisme zorgt voor de achteruitgang van zaadkwaliteit   maar of dat erg is een pathologisch plot ligt om mij heen je verminkte oog wacht neem een slok grijze snor in rolstoel je vat kou zo ik zuig aan je knieholten gebleekt diertje van me hey lieverd je bent gewoon een vraag en ik wil dat […]

Lees verder

Flora Woudstra

Ik wikkel jassen en stola’s van drie generaties vrouwen om mij heen en beweeg door placebo-winters tot ze uiteenvallen. Sporen van erfelijke waanzin      lekken uit de wijde mouwen. Mijn moeders vingers stikken de gesleten stof maken een duik in de gevlochten mand op zoek naar garen stevig genoeg om de doden naar hier […]

Lees verder

Nguyễn Thị Mai

ik ben een maatschappelijk probleem    in 2018 wil ik een gemene chili peperplant groeien zodat ik jullie allemaal kan vergiftigen afbreken en doen herleven als schimmel dit is een vorm van wereldpolitiek ik heb al een tijdje niet geslapen slenter door de stad en staar naar mijn mobiel liefste, de dagen zijn lang zonder […]

Lees verder

Lokienprijs voor Samplekanon

De Lokienprijs 2018 is toegekend aan Samplekanon. Deze prijs, ter waarde van € 5000, is ingesteld door de Sybren Polet Stichting om het schrijven van vooruitstrevende, onconventionele en experimentele teksten te bevorderen. De jury, bestaande uit Jos Joosten, Bart Vervaeck en Marieke Winkler, deelde de volgende overwegingen met ons:  Dit literaire online-tijdschrift, dat in 2012 […]

Lees verder

Fiep van Bodegom

Het eiland van de pijnbomen en later ook de jeugd   We kwamen uit alle windstreken. Donkere kinderen met lange, dunne schenen, kinderen zo bleek dat je geen lijnen kon onderscheiden, slechts hun omtrek. Kinderen uit warme, koude en gematigde klimaten. We waren met onze onderwijzers naar het eiland gekomen en werden ieder in onze […]

Lees verder

Maurits de Bruijn

er zijn mensen die het woord er niet mooi vinden en zeggen dat je het altijd weg kunt laten door mijn straat liep een kameel daarop een bruidegom tussen zijn benen witte rozen nooit had ik iemand gezien die zo af was ik zat met Iers bier op tafel in een café waar we als […]

Lees verder

Maartje Smits

                                                                  Maartje Smits (1986) is dichter, detective en imker. In 2015 verscheen haar dichtbundel Als je een meisje bent. Ze studeerde Beeld & […]

Lees verder

Linda Carolien Veldman

    Linda Carolien Veldman (1989) studeerde Filosofie en Cultural Analysis in Amsterdam en Berlijn en schrijft poëzie, vaak in meerdere talen. Afgelopen zomer ging ze als dichter met deBuren naar Parijs, sindsdien staat ze met enige regelmaat op het podium om haar gedichten voor te dragen. De eerste tekst kwam tot stand in het […]

Lees verder

Nils Chr. Moe-Repstad

6e vergiftiging   Na het feest, lieveling: ‘als je bij mij blijft staan, zul je horen dat vogelzang altijd al ritueel was’ wie van gezang houdt, houdt van het schrift als een oeroud ritueel ik ben het hallucinerende drijven naar dat wat nog niet giftig is een droevigheid van water en zware metalen onder het duistere, […]

Lees verder

Roemer lezen 2

wij activeren beelden wij houden onze archieven vloeibaar door te bewegen we roepen schaduwen op die onzichtbaar blijven nemen luxe waren om nooit te vergeten we zoeken iets dat altijd blijft een zee achtervolgers, mijn onderduik wij activeren beelden tijdens de reis wij activeren wonden, leggen scherven uit, zoeken woorden erbij, we kijken de toestand […]

Lees verder