en de wereld vergaat niet met vuur, maar met verschrompeld fruit
en een deur die op een kier staat
x
op een ochtend die
naar later bleek
de laatste zou zijn,
trokken de mieren weg.
vanuit de lindeboom
door het gras,
met een boodschap
van potgrond en basterdsuiker
op de rug,
richting de berk
achter in de tuin.
ze liepen in een rechte lijn,
wat ongebruikelijk was.
de huisarts,
(een verleden in de scheikunde,
nu ook hobby-entomoloog)
vond het zorgwekkend.
in de slaapkamer
aan de noordkant van het huis
werd een kind geboren.
niemand wist wie de vrouw was
en hoe zij in dat huis
was gekomen.
ze gilde niet.
ademde alleen zwaar,
alsof ze zich verontschuldigde
dat ze dit moest doen.
de huisarts noteerde in haar boekje:
geboren om 07:41.
dat was het hele verslag.
men noemde het een wonder.
de deur stond
op een kier.
buiten
in de berk
zat een koekoek uit het lood
op zijn tak.
zijn lijf was een knoop van woede.
niemand wist waarom.
misschien hijzelf ook niet.
een paar meter verderop
hield een appelboom
zijn laatste vruchten vast.
gerimpelde zonnetjes,
geduldig aan hun steeltjes.
en daar,
in dat huis,
werd duidelijk:
wie zegt
dat je altijd kunt vertrekken,
begrijpt niet
hoe breuklijnen zich gedragen.
dat ze zich niet beperken
tot het lijf waarin ze ontstaan,
maar wortel schieten
in het zachte weefsel
van wie hen liefhebben.
het kind huilde niet.
ze keek om zich heen,
alsof ze de kleine lettertjes las.
alsof het leven een mond was,
met een briefje erbij:
alsjeblieft, niet hongerig zijn.
de regen begon aarzelend.
de berk wachtte,
het bleke lijf glinsterend
van het water
dat in aderen
van de bast droop.
niemand vertrok.
en de wereld verging,
zoals het hoort:
langzaam,
beleefd,
met een deur die op een kier stond.
x
x
x
en de weald vergoat neet met veur, mer met veskroonsln vruchn
en ne dure dee hol steet
x
op nen marn den
noar laatr bleek
n lezten zol wearn,
trukn de miechèmpn vot.
vanoet n leeneboam
duur t grus,
met nen boskop
van pogroond en broenen suukr
op de rugge,
op n baark an
achter in n tuin.
ze gungn in ne rechte liene,
wat neet uer gebroek was.
n hoesdoktr
(ne verlean in de skeajkunde,
noe ok hobby-entomoloog)
vun t zoorgweknd.
in de sloapkaamr
an de noardkaante van t oes
wur n wicht eboarn.
geneene wusn wie of dat t vromske warn
en woe ze in t oes
was ekumm.
ze schreewn neet.
aosmn alleenig zwoar,
netof ze zich veroontschueldegde
dat ze dit musn doan.
de hoesdoktr noteern in uer beukske:
geboarn um suuwn uur einenvearteg
da’ was t heele veslag.
de lue neumn t n woondr.
de duure stun hol.
boetn
in n baarkeboam
zat nen koekoek oet t lood
op zinnen tak.
zien lief was nen knup van grimmegaejd.
geeneene wusn woerumme.
misschien hijzelf ok neet.
ne eanken veardrop
heuln nen appelboom
zien lestn vruchtn vas.
reemplege zunnekes,
gezul an uere stelkes.
en doar,
in dat hoes,
wur duudlek:
ngennegen dee zengt
da’j aalt votgoan kuunt,
begrept neet
woe of dat breklienn zich gedreangt.
da’ ze zich neet inpaarket
tot t lief woer of ze oontstaat,
mer wotl scheet
in t teare weafsl
van ziele dee wies met uer zeent.
t wichke guln neet.
ze kik um zich hen,
netof ze de klène letrkes luezn.
netof t leawn nen moond was,
met nen breefke derbie:
alstebleef, neet hongreg wearn.
de reang begun druetelnd.
de baarknwochn,
t bleeke liewe flokkernd
van t waatr
dat in oaren
van uern bas lekn.
geneene gung vot.
en de weald vergung,
zoa’s t huet:
heaneg,
fesoenlek,
met ne dure dee hol stun.
x
x
x
