Arnoud Rigter

WIE LONGEN HEEFT HOUDT VAN BOMEN

I

wat zegt u?
maar u behoort zich dat laboratorium niet te herinneren
nee dat lossen we op
als u hier nou even plaatsneemt dan…

II
wie longen heeft houdt van bomen
maar wie heeft nog longen?
wij niet
het gewoel onder de stad krijgt gelijk
en wij niet
het groen wint
rijstroken worden plantenbakken
kantoortorens bevatten grensverleggend klimop
kerkklokken laten zich overwoekeren met takken wemelend
van insectengezoem en
ondergronds giechelt moeders mondwater
nog altijd
we kunnen dempen wat we willen maar
het blijft schaamteloos kabbelen
volk
wurg het mos
nu de elektriciteit uitvalt
zijn sterren genadeloos zichtbaar
we proberen nog asfalt en confetti
een vooroorlogse etalagepop met olielek
torst voor ons het fluitenkruid maar het groen
wint
wij niet

III
masseren deden we vroeger nog handmatig
familie is utopie
een bebouwde kom bokst op tegen de hemelkoepel
gewapend met braakliggende overlegstructuren
wat er overblijft?
een tachtigribbige christus
met toeristische fluorlaag in
een stadscentrum zonder kind
een slagveld met jong in modder gestorven mannen
en één op twaalf is kleurenblind

wat blijft?
pausen in kogelvrije limousines
patiënten die levensmiddelen niet uit de verpakking krijgen
doucheputjes van topmerken
slijtende heiligen
zelfrespect in een lege pot hazelnootpasta
de zon
loopt op rails

vanwege de menselijke soort lijkt de aardbol van alle planeten
het meest op een wachtkamer

wat blijft:
een harde knobbel
zijnde
uw existentie
onverwoestbaar
tussen duim en wijsvinger
van iemand
met een dubbele tong
pupillen van luciferkoppen
een maquette van de hel en
een eindeloze oprijlaan
ver boven de grond
het laat hem
of haar
koud

wat blijft?
een droge tong
en in een spiegel
een droge tong

een urinemolecuul
op een operatietafel
en
de laatste eicel
in een ijsblokje
op de schoorsteenmantel

IV
dorst verdampt tot wolk
bijeengehouden door een
uit longen losgezongen god

ik schrijf dit zonder helm
machtiger dan de kleinste zot
op de bodem in
de rimboe
de biologische uitwassen
grassen
gevoelens
gladiolen

en achter de duinen
oneindig veel munitie
voor waterpistolen

V
optimisme?

is uw bewustzijn half vol of half leeg?

 

Arnoud Rigter (1978) deed ruim 300 optredens en publiceerde o.a. in Hollands Maandblad, De Gids, nY, DBNL, Deus ex Machina, Awater, Ballustrada en Brakke Hond. Vorig jaar verscheen HET DUIMZUIGEND FOSSIEL (ten opzichte van doden lijken levenden tamelijk dronken): Een ‘pre-debutale  buitenissigheid.’ Zie ook www.rigtergedichten.nl.

Comments


Notice: Uninitialized string offset: 0 in /var/www/vhosts/samplekanon.com/httpdocs/wp-includes/class-wp-query.php on line 3379

Tonnus Oosterhoff

Vissen voelen geen pijn.
Koeien zijn blij in de brandende zon.
Mensen slachten humaan.
Jou zie ik graag ongelukkig.

Lees verder

Mia You

PATRICIDE AND PARTIES

1.
I came up the stairs to find
a terrible violence had occurred –

Lees verder

Gilles Boeuf

restricties

je richt je naar iets dat niet van jou is:
uit een ooghoek bij de rivier zie je varens die
met dubbele bladeren, onderwerping, net als jij zijn
‘net als’ staat in je zinnen, in je benen en valt naar buiten

Lees verder

Fabienne Rachmadiev

Ruderale vegetatie

Heel soms meen ik met mijn oog te blijven haken aan iets wat glinstert. Ik houd ervan om in het bos te wandelen. Je blijft altijd de autoweg horen, dat is jammer, maar volledige stilte zou me waarschijnlijk angst inboezemen.

Lees verder

Ismar Tirelli Neto

Adam moest de klei ongelukkig maken.

De engelen vermoedden het, een paar engelen ruzieden erover.

Jahweh trok partij voor de afleiding.
Op het zesde uur zette hij hem overeind. Sloot de bloemkwekerij.

Lees verder

Horácio Costa

Verjaardagen

Twintig jaar later is een roman van Alexandre Dumas
twee decennia stellen niets voor

Lees verder

Roberto Piva

Vroomheid

Ik gilde op de veelvlakken van Justitie mijn verslagen moment uit toen ik bont en blauw 

            werd geslagen

Lees verder

Onder het teken van Madame Satan: Queer schrijvers in Brazilië – Ricardo Domeneck

Wanneer ik terugkijk op mijn jeugd in het Brazilië van de vroege jaren tachtig, sta ik vaak versteld van de vreemde dubbelzinnigheden in de samenleving die me toen omringden.

Lees verder

Under the sign of Madame Satan: Queer writers in Brazil – Ricardo Domeneck

When I look back at my childhood in Brazil in the early 1980s, I am often taken aback by the strange dualities in the society that surrouned me then.

Lees verder

Nils Chr. Moe-Repstad

Vertaling: Liesbeth Huijer

03

Maar het lichaam is elke letter in de bacteriële catalogus

Lees verder