Annemieke Dannenberg

        de auteur

ze ligt al maanden vol ongeduld
tussen mijn vingertoppen
stuurt mijn hippocampus
en stamelt zacht

zij verlaat me niet
mijn heilige geest, dochter of geweten
mijn lijf, lof en lijdenslied

mij geleidt Elohim, Immanuel
ik zoek naar waarheid en licht
naar kennis van het absolute wezen

ze ontvouwt zich voor mijn ogen
en ik juich om het geloof
dat zij elke vrouw kan zijn
met of zonder glooiend lichaam
gekruide haren
stem die opspringt uit de bergen
want er is geen gebrek aan haar
voortdurend pulserende pulmonalisklep
vijf liter bloed per minuut
niets zal haar weerhouden
geen druipend snot bij de eerste bloesem
geen writer’s block na een toonmoment

en ik wil niet langer wachten
op de vrouw
die ik beloof te zijn

die zonder man en gemeenschap
indringend is

nagelopen, bekeken, bezongen
meer nog dan de soepelste wijn
vecht zij tegen de castingmaatschappij
met haar mond van karmozijn
een nieuw Eden waar geen enkel dier een naam krijgt

ik kan niet scheppen wat er al is
krimp terwijl zij uit mij groeit
mijn taak is haar volbrengen

de lippen met melk en honing deppen
ze laten bloeien en beschermen
de zwarte holsters vul ik met ogen
het wit en groen van gras met schuimrandjes
ik geef haar tanden om in een perzik te bijten
een tong om waterijs te likken
voeten die over kiezels zwoegen
en armen die er zijn om te omhelzen

dan vul ik haar hoofd
met miljarden neuronen
verbind ze met nog eens miljarden neuronen
en verzoen me met haar idee

haar komst ontketent een strijd
zaait verdeeldheid in mij
en mijn gemeenschap



Annemieke Dannenberg (1993) is schrijver. Ze studeerde af aan ArtEZ Creative Writing met de dichtbundel MELK EN HONING, over de emancipatie van religieuze vrouwen. Ze publiceerde delen uit dit werk op Stellingdames.nl, De Optimist en trad ermee op tijdens het Feminist Art Festival en Gesproken Woord bij Broei.

Comments


Notice: Uninitialized string offset: 0 in /var/www/vhosts/samplekanon.com/httpdocs/wp-includes/class-wp-query.php on line 3379

Obe Alkema

Vier van de eenenveertig aberraties die tezamen ‘Epoque’ vormen.

Lees verder

Mathijs Tratsaert

Alle andere vormen van gedachteloosheid zijn vrijwillig
is geschreven in een centauropstelling met de GPT-2 en GPT-3 natural language processoren van OpenAI.

Lees verder

Tonnus Oosterhoff

Vissen voelen geen pijn.
Koeien zijn blij in de brandende zon.
Mensen slachten humaan.
Jou zie ik graag ongelukkig.

Lees verder

Mia You

PATRICIDE AND PARTIES

1.
I came up the stairs to find
a terrible violence had occurred –

Lees verder

Gilles Boeuf

restricties

je richt je naar iets dat niet van jou is:
uit een ooghoek bij de rivier zie je varens die
met dubbele bladeren, onderwerping, net als jij zijn
‘net als’ staat in je zinnen, in je benen en valt naar buiten

Lees verder

Fabienne Rachmadiev

Ruderale vegetatie

Heel soms meen ik met mijn oog te blijven haken aan iets wat glinstert. Ik houd ervan om in het bos te wandelen. Je blijft altijd de autoweg horen, dat is jammer, maar volledige stilte zou me waarschijnlijk angst inboezemen.

Lees verder

Ismar Tirelli Neto

Adam moest de klei ongelukkig maken.

De engelen vermoedden het, een paar engelen ruzieden erover.

Jahweh trok partij voor de afleiding.
Op het zesde uur zette hij hem overeind. Sloot de bloemkwekerij.

Lees verder

Horácio Costa

Verjaardagen

Twintig jaar later is een roman van Alexandre Dumas
twee decennia stellen niets voor

Lees verder

Roberto Piva

Vroomheid

Ik gilde op de veelvlakken van Justitie mijn verslagen moment uit toen ik bont en blauw 

            werd geslagen

Lees verder

Onder het teken van Madame Satan: Queer schrijvers in Brazilië – Ricardo Domeneck

Wanneer ik terugkijk op mijn jeugd in het Brazilië van de vroege jaren tachtig, sta ik vaak versteld van de vreemde dubbelzinnigheden in de samenleving die me toen omringden.

Lees verder