Anneke Brassinga

Orgelend
een improvisatie voor ih

In de buik van de enige de benige homvis
waarin u ik was en mij u wast,
zegevierende een echt tussen zeeduivels.

Met volle prestant, de montre voorop als het deugt,
bracht ons de grondstem zilt van oceanisch slijk
aan ’t zingen zo bronstig dat al wat kieuw

en lipwerk droeg rondom tot in de wijdste buizen
bruiste, ’n tyfoon doortrillend het koralenorgel,
trappeling van woorden; de dingen immers zijn

verbonden door hoge ome sapiens, met gewrichten,
leden – leedpotig kunne men elkaar omvatten,
maar oogdorstend (vanuit de grotten van het brein)

zich houden in ’t vizier. Zie, manualen, tremulant, gekoppelde klavieren –
grootbazuin het wij dat was en wies. Hierzijn is niet af
te leren. Hou die tongslag in de kast! Laat zucht

ontbranden, roerwerk schuimen van het eindig element
geademd in en uit door wie ik zij zolang u mij –
een kort moment een glimlach lang.



Comments

Anneke Brassinga is dichter, schrijver en vertaler. In 2015 werd haar werk bekroond met de P.C. Hooft-prijs.

Tim Bongaerts

er is weinig voor nodig
een korte ontkoppeling 
van je lichaam 

hoor je het bot kraken?

Lees verder

Simone Atangana Bekono

UHH,,,I AM SORRY I KNOW NOTHING OF FORM!!

er wordt veel over me gefluisterd
ik mis tucht dus ik vraag stergespreid om tucht

Lees verder

Yinni

GEGROET BODHISATTVA VAN HET AFVAL

Lees verder

Rozalie Hirs

ik doe mijn haar
[thema en variaties]

Lees verder

Angelika Geronymaki

diep in de aardkorst gaat de tektonische grens
gebukt onder een saboteur, voor hem het onderrijk,
anti-oceaan e.d.

Lees verder

marwin vos

de teksten opnieuw doorgenomen op de woorden

– zelfmoord

– moord/uitsterven

– weigeren

– joy

Lees verder

Yasmin Namavar

ik kniel voor de bloemen, de velgen
gebukt onder het lichaam
als ik opkijk
ligt er een kind tussen mijn benen

Lees verder

Alara Adilow

Dysforie diaspora dysforie mijn
en laat me daarna spreken
Met dit bijeengeraapte vocabulaire
van ingestorte dingen: steden ideeën idealen familie economieën.

Lees verder

Max Urai

De auteur wil de volgende personen en instanties bedanken voor hun hulp bij de totstandkoming van deze roman.

Lees verder

Anne Marijn Voorhorst

 In het Westfield Forum ruikt het niet naar urine maar naar
    parfums van alle bezoekers, plus die die er te koop zijn, plus die van de zangeressen die
    door Les Halles galmen

Lees verder