Alles kan hier

In het Majellapark is het niet veel koeler dan thuis. Ik zoek een andere plek. De kelders van Hoog Catharijne zijn waarschijnlijk koel. Het lijkt me wel wat om in die kelders een boek te lezen.

Laatst keek ik naar de kunstwerken die overal in Hoog Catharijne staan als onderdeel van het project ‘Call of the mall’. De machteloosheid van kunst in de publieke ruimte, dacht ik. Het is zo beklemmend om een ruimte te moeten bewonen waar de totems van cultuurkritiek, goede smaak en hol engagement zijn bijgeleverd. Leest iemand die bijsluiter, anders dan schouderophalend? Ondertussen blijven de werkelijke bijwerkingen van de ruimte waarin ik me begeef, de radeloze loopbaan van die tragische spelende mens, een vermoeden. Een ongemak.

Vergunningsvolle zone. Zo heet het piepstukje Hoog Catharijne dat door de Finse Pilvi Takala is vrij gemaakt. D.w.z. dat Takala vergunningen heeft aangevraagd voor allerlei activiteiten die daar normaliter verboden zijn. Vrijgemaakt = afgekocht. Toch is het de aantrekkelijkste interventie –maar een gedomesticeerde interventie: zou iemand een echte interventie wel herkennen? – en direct vraag ik me af wat ik op die plek zou willen organiseren. Een voordracht, vrees ik. De boodschap van de zone blijft: dit is een kunstwerk, nu mag u even lekker gek doen. Dat deze pijnlijke gedachte ook weer het voorgesorteerde cultuurkritische effect is van Takala’s zone, is een gedachte die weer op een volgend niveau pijnlijk is en doodvermoeiend. De grenzen van de interventie, als gesanctioneerde annotatie, zijn hinderlijk elastisch. Wanneer kom ik mijn echte verlangen naar vrijheid tegen? Een stekelige inval: kritische interventies als kunst in de publieke ruimte benemen mij uiteindelijk het zicht op die ruimte.

Na dit gepeins wil ik een boek lezen in de kelders van dit woon-, werk- en winkelparadijs. Er wordt in de kelders na sluitingstijd regelmatig bier gedronken door horecamedewerkers. De celachtige kaalheid leent zich voor een ontsnappingspoging. Bovengronds moet de spelende mens zijn eigen lot vormgeven, ondergronds lees ik om verlost te worden van mijzelf. Anneke Brassinga in Bloeiend puin: ‘als ik Ouwens lees kan ik mij niet onttrekken aan zijn locaties en zijn ik, dat zich steeds nadrukkelijk als het centrum van waarneming en beleving kenbaar maakt, maar mij tegelijkertijd daarin drenkt.’

Door: Maarten van der Graaff

Comments


Notice: Uninitialized string offset: 0 in /var/www/vhosts/samplekanon.com/httpdocs/wp-includes/class-wp-query.php on line 3350

Daniël Labruyère

Dataslag

Achter ons ligt de val van de
Sovjet- Unie en de dood van het
gesprek.

Lees verder

Annemieke Dannenberg

Geïnspireerd door de Tuin der lusten van Jheronimus Bosch en Dante’s Goddelijke Komedie, neemt verteller Annamaria Toverberg de luisteraar mee naar een cathartische kermis waar de bezoeker zelf een attractie wordt.

Lees verder

Liza de Rijk

Waar is mijn haai

Het water stroomt de baai binnen.
Wat stroomt er met het water de baai binnen?

Lees verder

Jeroen van Rooij

45°08’59.3″N 59°19’00.7″O

Zout.

Het land is vlak en wit, de lucht ook. De zwerm kraaien is gigantisch, ze landen op de elektriciteitskabels en op de daken van de huizen.

Lees verder

Yentl van Stokkum

GESPREK MET EMILY

je denkt dat je schrijver bent maar je bent een vrouw

Lees verder

Sayonara Stutgard

Judith en ik kijken Forgetting Sarah Marshall

Het eerste wat ik dacht was: Oh, hij is helemaal niet zo lang.

Lees verder

Benjamin De Roover

algoritmes kunnen alles al
daarom, zachte Osama
zijn we hier

Lees verder

Michael Tedja

Maan   Mijn broer is zijn zaad kwijt omdat drugs de maag voedde van zijn stervende zus. Ik ben gestopt met het zweverige werk. Ooit had ik op een postkantoor gewerkt. Ik kon niets zien door die ouderwetse bril. Een universeel koortsmens betrok een vorm. Ik werkte er voor een broodmes en een scalpel. De […]

Lees verder

Arno Van Vlierberghe

Ex-Daemon   Hier staan we dan. Het einde helder, grotesk in zicht. Het krult zich snurkend tot een goed klinkend gedicht. Mooie holle woorden waar iedereen van houdt. Het romantiseren van de dood is een giftig iets. De dood van een fruitvlieg is niet tragisch, is hopeloos. Het beeld van de in witbier verdronken fruitvlieg […]

Lees verder

Anne Becking

Lees verder