Dominique De Groen

1333/2008/EG

 

Ik slik.
De Europese richtlijnen voor laagcalorische zoetstoffen
zijn nu in mijn lichaam
en verbinden mijn lichaam
met andere lichamen
die hen ook bevatten.
De andere lichamen zijn overal.
In al mijn biotopen loop ik hen tegen het lijf.
In Gent plakken zij op onaangename wijze tegen me aan
op overvolle trams.
Op Google Streetview reizen zij door Oost-Europese plattelanden
op de kar getrokken door het paard.

Maar Europese richtlijnen
wanneer ik lees over jullie
verslapt mijn aandacht.
Ik heb over jullie geen enkele mening
en ik voel me een slechte burger.

Zoekmachines van het Deep Web, bezorg mij rituelen
om te ontsnappen aan deze geschiedenis.
Wanneer ik van de spiegel wegkijk zal er vrees ik iets wezenlijks sterven.
Ik reflecteer dingen maar niet over dingen.
De stad is een spiegelend oppervlak
waarover ik mij traag en doelloos voortbeweeg
tussen de gebouwen.

Ik wil schrijven vanuit het smalste punt van mijn lichaam
opdat niemand zal kunnen zeggen
dat ik geen taille heb.
Het nulpunt benaderen.
Asymptotische poëtica.

Toch dij ik uit en word ik vol en dicht.
En ik weet dat ergens iemand gelogen moet hebben.

 

Only Way Is Essex

 

Ze vertelt me over de dood die haar marxisme stierf
toen ze verhuisde naar de sociale woonwijk
op de heuvel aan de rand van de stad.
Naast de grootste Sainsbury’s van Europa
hollen bouwputten de heidegrond uit.
Iedereen in de woonwijk werkt
bij de grootste Sainsbury’s van Europa.

En ik ben jaloers.

Ook ik wil wonen en werken in een zelfomvattend, circulair systeem.

Achter de flarden stad die ik sprokkel
wanneer ik wegbeschrijvingen opzoek
ligt de totale stad die voor mij ontoegankelijk blijft.
Het stedelijke. Het gezicht van de stad. Haar unieke karakter.
Ik ken alleen de punten A en de punten B.

Ze zegt: consumeren draait niet alleen om het vergaren
maar ook om het hercontextualiseren van objecten.
Curator worden van je eigen museum.
Het bezitten van deze dingen
stelt je in staat te reizen door tijd en ruimte.
De exacte momenten waarop je ieder ding voor het eerst koos
liggen om je heen voor het oprapen.

Ja, ik heb gelezen
dat en waarom populaire cultuur verwerpelijk is
maar dat neemt niet weg dat ik veel troost put
uit het platste dat de populaire cultuur te bieden heeft.
Ik hoop dat iemand mijn duisterste online zoekopdrachten bijhoudt en leest.
Ik wil dat iemand weet
dat ik urenlang doelloos heen en weer klik tussen dezelfde drie websites
en dit vrije tijd noem.

Achter de flarden persoonlijkheid die ik hier sprokkel
hoort een totale persoonlijkheid te liggen
die voor mij ontoegankelijk blijft.
Het persoonlijke. Het unieke gezicht van mij.

En ik ben jaloers,
ook ik wil lijden aan jouw bestaan.

 

You Feel Like Shit: An Interactive Self-Care Guide

 

Vrijdagnacht omstreeks twee. Ik teken in Paint.
Een turquoise traan op de wang van Princess Diana
maakt mijn liefde voor haar eindelijk oprecht.
Pixels zijn geschikte geleiders voor emotie.
Foto’s van dode iconische figuren ook.

“Babe
you’re looking so good
like so happy
like I can feel it radiate through my screen”
zegt ze op Skype.
Er staan zes tijdzones distortion op mijn emoties.
Ik voel me een huichelaar maar houd mijn mond en glimlach.

Wanneer ik ga slapen laat ik mijn laptop aanstaan
voor mocht ik tijdens de nacht opzoekwerk willen doen
rond mijn onvermogen tot intimiteit en stabiele relaties.
Ik kan het idee niet verdragen dan nog te moeten wachten tot hij is opgestart.

Als je jezelf niet van een kader voorziet
doet iemand anders het wel voor je.
Je lichaam theoretisch framen wordt basale noodzaak
een kwestie van overleven.

(Ik actualiseer: mijn discrete lichaam. Mijn intieme lichaam. Mijn politieke
lichaam. Mijn talige lichaam. Mijn permeabele lichaam. Mijn lichaam in zijn
culturele context. Mijn lichaam op een welbepaald punt in een sociale
machtsstructuur. Mijn lichaam-als-gender. Mijn lichaam zonder gender. De
temperatuur van mijn lichaam. Mijn lichaam in 2015: de canon is persoonlijk.
Het lichaam niet.)

Princess Diana is niet dood en zal nooit dood zijn.
Kurt Cobain is niet dood en zal nooit dood zijn.
In mei 2011 werd gefeest in de straten van de wereld
voor de dood van een Bin Laden die niet dood was en nooit dood zal zijn.

Ik & dit gedicht hebben het op het moment dat we elkaar typen
vele malen kouder dan deze
belangwekkende historische figuren.

Comments

Dominique De Groen (1991) studeerde Engelse Literatuur en Latijn aan Glasgow University en woont tegenwoordig in Gent. Ze is zowel IRL als online bezig met het schrijven en performen van poëzie.

One thought on “Dominique De Groen

Comments are closed.

Michael Tedja

Maan   Mijn broer is zijn zaad kwijt omdat drugs de maag voedde van zijn stervende zus. Ik ben gestopt met het zweverige werk. Ooit had ik op een postkantoor gewerkt. Ik kon niets zien door die ouderwetse bril. Een universeel koortsmens betrok een vorm. Ik werkte er voor een broodmes en een scalpel. De […]

Lees verder

Arno Van Vlierberghe

Ex-Daemon   Hier staan we dan. Het einde helder, grotesk in zicht. Het krult zich snurkend tot een goed klinkend gedicht. Mooie holle woorden waar iedereen van houdt. Het romantiseren van de dood is een giftig iets. De dood van een fruitvlieg is niet tragisch, is hopeloos. Het beeld van de in witbier verdronken fruitvlieg […]

Lees verder

Anne Becking

Lees verder

Robin Ramael

het halting probleem   alles mengt met elkaar maar heel traag – marwin vos   het weer moet een vergissing zijn. zwerend in de bomen spuwen reigers braaf hun nesten aan elkaar, niemand had de bloesems wat dan ook gevraagd maar kijk, toch staan ze daar, geil en klaargemaakt, bestuurd door een zon die niet […]

Lees verder

Maja Solar

Vertaling: Emma Kosanović   Wanneer alles een luxe is vandaag heb ik tien euro verloren zevenenvijftig appels door honderdtweeënveertig enthousiaste stappen en toen viel ik flauw uit angst voor armoede ik heb een map over al het onrecht in de wereld gemaakt van haren die zich op een tapijt ophopen ik schudde de tweelingkussens op ’s […]

Lees verder

Obe Alkema

JUST THE TIP Soms jouw eigendom. De dichter schept in navolging van het beleid. Red deze zielige zeehond liever niet. Ik hang van je af, doordat je van mij afhangt. Dat leerden we niet op de leerschool. Tegenslag leerde ik omarmen. Tegenslag is mijn leermeester. In scherven valt het maanlicht. Ik bind het koord. Pirateske […]

Lees verder

Veva Leye

Lees verder

Samplekanon feat. Babelsprech International: 23 november in Rotterdam

Als afsluiting van vijf jaar Babelsprech International vindt op verschillende podia in Europa tegelijkertijd een poëzieavond plaats. Samplekanon viert vijf jaar Babelsprech International in Leeszaal Rotterdam West met optredens van zes geweldige dichters: Dean Bowen Asha Karami Obe Alkema Sayonara Stutgard Benjamin De Roover Linda Carolien Veldman Locatie: Leeszaal Rotterdam West Aanvang: 19:00 Toegang: gratis […]

Lees verder

Maxime Garcia Diaz

hou op met in de honger wonen   slowly heating sweetened milk to create a substance similar to caramel. Het lichaam begint te kloppen misselijk zoals een carcinogeen hart klopt of zoals        Het holt zichzelf uit. Het vult zichzelf traag met zwellende rook en je voelt je als een kale boomtak reiken om een wolk, […]

Lees verder

Asha Karami

kapitalisme zorgt voor de achteruitgang van zaadkwaliteit   maar of dat erg is een pathologisch plot ligt om mij heen je verminkte oog wacht neem een slok grijze snor in rolstoel je vat kou zo ik zuig aan je knieholten gebleekt diertje van me hey lieverd je bent gewoon een vraag en ik wil dat […]

Lees verder