Samplekanon

Simone Atangana Bekono

On January 13, 2017 by samplekanon

Uit ‘vonken’

VIII.

Burundi-kamerundi, Yemaýa en Sufi
ik wikkel je kind in zijde!
lief moedertje, ik wikkel het kind in zijde
tot het kind zelf van zijde is
een tot prop gewikkelde lap zijde
die langzaam en met moeite ademt
maar het ademt wel, dat wel, en
het zal zich heus wel een keer voort gaan bewegen
daar hoef je je geen zorgen over te maken:
laat het achter op een busstation

En samen in een modderpoel liggen
samen de modder over onze lichamen uitsmeren
en samen in de zon liggen tot onze lichamen
(en de modder!)
hard worden en afbrokkelen als wij opstaan
en als we opstaan hebben we geen lichamen meer
en moeten we ons verstoppen als krabben zonder schild
tussen de palen overladen met vastgekoekte schelpen
grijs en blauw en groen koraal en zingende mosselen

Nee, niet verstoppen!
we lopen lichaamloos van de duin naar de zandweg
en van de zandweg naar de provinciale weg en naar het dorpsplein
en op het dorpsplein kijken ze ons na
en wij maar lachen
hierna vergat ik het punt dat ik wilde maken

Er zou een queeste komen, of in ieder geval een bepaalde omstandigheid
een gedicht dat met een omweg zou bewijzen dat…
dat ik mijn lichaam niet meer kan bezitten dan dat mijn lichaam mij bezit, zoiets
er zou een oproep worden geplaatst en een lang stuk over:

“Vitaal lichaam, u mag de hoop opgeven
als u wil, mag u branden
als u wil, mag u uzelf versleten voelen
of juist verkeerd in elkaar gezet”

Een oproep aan alle lichamen zou het worden:
“u mag aan uw verdriet denken bij elke
lege stoel die u aan een eettafel ziet staan
u mag aan uw verdriet denken bij elke
snorhaar die uw vader secuur afknipt
u mag aan uw eigen verdriet denken bij elke
protagonist die zonder zijn liefje verder moet
of het kanten detail op de blouse van uw moeder
of de erwten uit een potje, die bij u thuis
niet geprakt mogen worden

U mag de hoop opgeven
in elk plasje water het gevaar zien
in elke traptrede de laatste”

Ja, geef de hoop op, maar lach
verlang naar een onbeoordeeld lichaam, maar lach!
vitaal meisjeslichaam, lach!
vitaal jongenslichaam, Kronoskindje, modderpoel
Burundi-kamerundi
geisha met opgestoken haar
en zwartgeverfde tanden, lach!

Maar neergeschoten student, lach harder
in tweeën gehakt luipaard, lach harder
man in sauna, lach harder

De plant duwt bij harde wind
zijn bladeren tegen zijn geraamte
als poriën sluitend in winterlucht
de hond blaft ook harder
vastgeketend aan het verlaten erf
en de kinderen groeien op in de struiken achter het busstation
de krijgspatronen worden gekopieerd
geplakt op shirts maat s, m, l
er wordt gevochten zonder dat lichamen contact maken
op het dorpsplein wordt muziek gespeeld

Dansende danser, lach!
en hekken om geboorteplekken gebouwd
opengescheurde leeuwenbek
uitgeputte waterplas
duizend identieke flatgebouwen in Angola, lach!
brandend suiker, brede en pijlvormige neus,
zuurstofmasker, authentieke schervenvaas
verloren schuld, lach!

Mijn krabbetje zonder schild
alle lichamen zijn symptomen van gedachten
alle lichamen doen mooie en pijnlijke dingen
maar voelen zich niet mooi en pijnlijk
alle lichamen zijn ingevet met dikke crèmes
gewikkeld in zijde en
hun lach echoot mee

 


Simone Atangana Bekono (1991) studeerde in 2016 af aan ArtEZ Creative Writing met een dichtbundel waarin zij onderzoekt wat het voor haar betekent om een jonge, zwarte vrouw in Nederland te zijn. Ze was één van de dertien beste afstudeerders van ArtEZ Finals. Momenteel schrijft ze in het Slow Writing Lab van het Nederlands Letterenfonds aan korte verhalen en essays over gender, ras en identiteit.

Comments

comments

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>