Samplekanon

Dominique De Groen

On December 23, 2015 by samplekanon

 

1333/2008/EG

 

Ik slik.

De Europese richtlijnen voor laagcalorische zoetstoffen

zijn nu in mijn lichaam

en verbinden mijn lichaam

met andere lichamen

die hen ook bevatten.

De andere lichamen zijn overal.

In al mijn biotopen loop ik hen tegen het lijf.

In Gent plakken zij op onaangename wijze tegen me aan

op overvolle trams.

Op Google Streetview reizen zij door Oost-Europese plattelanden

op de kar getrokken door het paard.

 

Maar Europese richtlijnen

wanneer ik lees over jullie

verslapt mijn aandacht.

Ik heb over jullie geen enkele mening

en ik voel me een slechte burger.

 

Zoekmachines van het Deep Web, bezorg mij rituelen

om te ontsnappen aan deze geschiedenis.

Wanneer ik van de spiegel wegkijk zal er vrees ik iets wezenlijks sterven.

Ik reflecteer dingen maar niet over dingen.

De stad is een spiegelend oppervlak

waarover ik mij traag en doelloos voortbeweeg

tussen de gebouwen.

 

Ik wil schrijven vanuit het smalste punt van mijn lichaam

opdat niemand zal kunnen zeggen

dat ik geen taille heb.

Het nulpunt benaderen.

Asymptotische poëtica.

 

Toch dij ik uit en word ik vol en dicht.

En ik weet dat ergens iemand gelogen moet hebben.

 


Only Way Is Essex

 

Ze vertelt me over de dood die haar marxisme stierf

toen ze verhuisde naar de sociale woonwijk

op de heuvel aan de rand van de stad.

Naast de grootste Sainsbury’s van Europa

hollen bouwputten de heidegrond uit.

Iedereen in de woonwijk werkt

bij de grootste Sainsbury’s van Europa.

 

En ik ben jaloers.

 

Ook ik wil wonen en werken in een zelfomvattend, circulair systeem.

 

Achter de flarden stad die ik sprokkel

wanneer ik wegbeschrijvingen opzoek

ligt de totale stad die voor mij ontoegankelijk blijft.

Het stedelijke. Het gezicht van de stad. Haar unieke karakter.

Ik ken alleen de punten A en de punten B.

 

Ze zegt: consumeren draait niet alleen om het vergaren

maar ook om het hercontextualiseren van objecten.

Curator worden van je eigen museum.

Het bezitten van deze dingen

stelt je in staat te reizen door tijd en ruimte.

De exacte momenten waarop je ieder ding voor het eerst koos

liggen om je heen voor het oprapen.

 

Ja, ik heb gelezen

dat en waarom populaire cultuur verwerpelijk is

maar dat neemt niet weg dat ik veel troost put

uit het platste dat de populaire cultuur te bieden heeft.

Ik hoop dat iemand mijn duisterste online zoekopdrachten bijhoudt en leest.

Ik wil dat iemand weet

dat ik urenlang doelloos heen en weer klik tussen dezelfde drie websites

en dit vrije tijd noem.

 

Achter de flarden persoonlijkheid die ik hier sprokkel

hoort een totale persoonlijkheid te liggen

die voor mij ontoegankelijk blijft.

Het persoonlijke. Het unieke gezicht van mij.

 

En ik ben jaloers,

ook ik wil lijden aan jouw bestaan.

 

 

You Feel Like Shit: An Interactive Self-Care Guide

 

Vrijdagnacht omstreeks twee. Ik teken in Paint.

Een turquoise traan op de wang van Princess Diana

maakt mijn liefde voor haar eindelijk oprecht.

Pixels zijn geschikte geleiders voor emotie.

Foto’s van dode iconische figuren ook.

 

“Babe

you’re looking so good

like so happy

like I can feel it radiate through my screen”

zegt ze op Skype.

Er staan zes tijdzones distortion op mijn emoties.

Ik voel me een huichelaar maar houd mijn mond en glimlach.

 

Wanneer ik ga slapen laat ik mijn laptop aanstaan

voor mocht ik tijdens de nacht opzoekwerk willen doen

rond mijn onvermogen tot intimiteit en stabiele relaties.

Ik kan het idee niet verdragen dan nog te moeten wachten tot hij is opgestart.

 

Als je jezelf niet van een kader voorziet

doet iemand anders het wel voor je.

Je lichaam theoretisch framen wordt basale noodzaak

een kwestie van overleven.

 

(Ik actualiseer: mijn discrete lichaam. Mijn intieme lichaam. Mijn politieke

lichaam. Mijn talige lichaam. Mijn permeabele lichaam. Mijn lichaam in zijn

culturele context. Mijn lichaam op een welbepaald punt in een sociale

machtsstructuur. Mijn lichaam-als-gender. Mijn lichaam zonder gender. De

temperatuur van mijn lichaam. Mijn lichaam in 2015: de canon is persoonlijk.

Het lichaam niet.)

 

Princess Diana is niet dood en zal nooit dood zijn.

Kurt Cobain is niet dood en zal nooit dood zijn.

In mei 2011 werd gefeest in de straten van de wereld

voor de dood van een Bin Laden die niet dood was en nooit dood zal zijn.

 

Ik & dit gedicht hebben het op het moment dat we elkaar typen

vele malen kouder dan deze

belangwekkende historische figuren.

 

 

 

 

 

 

 

Dominique De Groen (1991) studeerde Engelse Literatuur en Latijn aan Glasgow University en woont tegenwoordig in Gent. Ze is zowel IRL als online bezig met het schrijven en performen van poëzie.

Comments

comments

Trackbacks & Pings

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>